Het HondenForum

ach jemig wat een wond
nogmaals sterkte en beterschap

Ach gos ...... arme Harrie Hopelijk geneest het allemaal voorspoedig.

Och arme Harrie! Hele dikke beterschapsknuffel voor hem en veel succes en sterkte voor jou!

Nou, dat echt wel wat meer dan 'een klein gaatje in het oor'

Hopelijk kun je de DA-kosten op die man verhalen.
Veel beterschap voor Harrie!

Ach, arme jullie.. Wat moeten jullie geschrokken zijn en wat een nare incidenten zijn dit toch. Hopelijk herstelt Harrie goed, geef hem maar een dikke knuffel!
Heel veel sterkte Femia!!!!

Dat is nogal wat meer dat een gaatje in een oor
Arme hond

Femia schreef:
En als ik die eigenaar ga opzoeken daar, ga ik zonder Har en zal hem vertellen dat hij mij moet ontwijken, want dat ga ik ook doen.
Hopelijk werkt hij mee. Ik heb er moeite mee om aangifte te doen, want hij trekt zich toch nergens wat van aan, schadevergoeding kan ik helemaal wel schudden en dan krijg ik hem tegen me. Wat is het beste

Wat een akelig verhaal!
Ik zou dus wél aangifte doen en niet alleen omdat ik laaiend wordt van zulke bazen, maar ook om erger te voorkomen: De dierenartsassistente heeft al door laten schemeren dat er eerder incidenten zijn geweest. Harrie komt er nu met behoorlijke verwondingen af, maar het is dus wachten op de eerste hond die door dit stel doodgebeten wordt.
De man heeft duidelijk niet zoveel verstand van honden als hijzelf wel denkt. Dat heb ik in mijn vorige woonplaats ook eens meegemaakt en die Husky, die volgens de baas niets deed, alleen maar wat wilde imponeren, heeft op gegeven moment wel een pup van zes maanden doodgebeten.
Ik zou de kosten vergoed wil hebben die ik zou moeten maken om mij hond op te lappen en aangifte doen.
Ik denk dat het minimale eis zou moeten zijn dat hij niet meer met alle drie de reuen tegelijkertijd op pad gaat. Misschien moet hij de "aanvoerder" van het spul ook niet meer met de teven uitlaten, maar apart

Sterkte met Harrie, ik hoop dat je ouwetje snel opknapt.

Och die arme Harrie, wat ziet dat er lelijk uit zeg. En ook erg pijnlijk
Als je als hondeneigenaar dit op je geweten hebt, dan zorg je er toch zelf voor dat het niet meer gebeurt? en dat de kosten worden gedekt?? Ik hoop echt dat je wat bij de man bereikt, en dat dit nooit weer gebeurt.
Beterschap nogmaals voor Harrie

ik zou dus ook aangifte doen, zeker omdat het dus al eerder gebeurt schijnt te zijn. hiermee voorkom je verdere aanvallen.

ik loop ook met 7 honden tegelijk maar mijn honden hebben zich te gedragen aan de lijn en zullen dit ook nooit doen. ik haat het al als er 1 wil blaffen naar een andere hond, dat pik ik al niet. mijn honden trekken ook niet aan de lijn, lopen keurig netjes of naast me of iets achter me.
ellen

Jeetje
Sterkte en heel snel beter worden Harry!
Femia, sterkte.

Het is pas bekend of de man de kosten wil betalen als hij op de hoogte is gebracht van de verwondingen en de kosten en daar vervolgens op reageert. Zolang dit niet gebeurd is vind ik het onnodig om de man negatief te bespreken.

Wat een naar verhaal... Die schrik zit er voorlopig nog wel in. En het is niet normaal dat honden beginnen te scheuren, ook niet als de jouwe gromde want dat is gewoon een waarschuwing. Ik zou inderdaad wel laten weten dat de verwondingen vrij ernstig zijn en die man er hopelijk van weten te doordringen dat hij die drie apart moet uitlaten. In groepen wordt gedrag altijd sneller heftig en dat zootje voelt zich (en is...) natuurlijk ook onschendbaar met z'n allen .

Ach gos, kereltje

dikke beterschapsknuff voor Harrie

Harrie een dikke , ik hoop dat hij snel weer beter is

bah wat naar zeg! heel veel beterschap!

Dat ziet er heel flink uit Femia, ik vind het zo naar voor Harrie (en voor jou) gaat het alweer wat beter met hem?

Bedankt voor alle knuffies, Harrie is er blij mee!

Het gaat wel ietsje beter, we moeten hem steeds in de gaten houden dat hij er af blijft.
Heb hem nu maar vast zijn broek aangedaan, want het is voor ons eigenlijk geen doen om hem nog geen tel uit het oog te verliezen
Ik heb een nieuw kindershirtje zonder mouwen gekocht, de hals iets kleiner gemaakt voor de staart en een soort schouderbandjes gefabriekt van heel zacht elastiek dat vastgenaaid zit aan de borstkant, dan kruislings voor zijn voorpoten met grote drukkers op de bovenkant vast zit.
Dan kan hij zijn broek niet uitkrijgen (hoop ik). Hij zit nu weer boven in de kamer bij me en ik op dat irritante laptoppie.
Straks gaat het matras weer op de grond en slaap ik bij hem.Als er dan iets is, ben ik er meteen bij.
We zijn alledrie compleet gesloopt.

Hoe gaat het met Harrie en met jou Femia?

Met Harrie gaat het naar omstandigheden best goed. Wat is het toch een bikkel Hij wil weer al te graag spelen en met zijn deken slepen en scheuren, maar dat mag nog even niet, want we willen niet dat zijn hechtingen losgaan.
Hij is godsgruwelijk verwend, dat wordt afkicken straks.
Morgen is hij weer voor het eerst 4 uurtjes alleen, maar ik heb nu een broek voor hem die hij niet meer uitkrijgt.
Die hij op de foto aanheeft, daar heb ik veters op 4 plekken aangenaaid en dan doe ik hem een nylon halsband om waar ik ze aan vaststrik. Hij heeft er niet veel last van (kap is erger) en krijgt niet zijn broek uit.
Nog 1 dag antibiotica en vrijdag mogen de hechtingen er uit.
Met mij is het niet bijster goed, ik ben heel bang met uitlaten van Harrie en nog steeds bek en bek af. Zie steeds die film weer voor ogen. De komende week gaat hij zeker nog niet naar het park, maar ik zie er vreselijk tegenop om daar weer heen te moeten.
Ik ga mijn uiterste best doen om die angst weg te krijgen (lastig).

He wat naar. Gelukkig knapt Harrie langzamerhand wat op. ik hoop dat je zelf ook atraks weer wat beter in je vel gaat zitten en weer "de weg" op durft.
Knuffel voor jullie beiden.

Gelukkig dat het met Harrie weer de goede kant op gaat
Ik kan me voorstellen dat bij jou de angst er goed inzit en dat je bekaf bent, helpt ook niet echt natuurlijk

Misschien is het een idee om de eerste keer dat jullie naar het park gaan, samen met je vriend (of iemand anders) te doen?
Dat geeft wat meer steun.

Jeetje zeg wat een nare ervaring ... snap dat je het nu eng vind om met hem uittegaan.
Heel veel beterschap voor Harrie, hopelijk geneest het goed!

Femia schreef:Met Harrie gaat het naar omstandigheden best goed. Wat is het toch een bikkel Hij wil weer al te graag spelen en met zijn deken slepen en scheuren, maar dat mag nog even niet, want we willen niet dat zijn hechtingen losgaan.
Hij is godsgruwelijk verwend, dat wordt afkicken straks.
Morgen is hij weer voor het eerst 4 uurtjes alleen, maar ik heb nu een broek voor hem die hij niet meer uitkrijgt.
Die hij op de foto aanheeft, daar heb ik veters op 4 plekken aangenaaid en dan doe ik hem een nylon halsband om waar ik ze aan vaststrik. Hij heeft er niet veel last van (kap is erger) en krijgt niet zijn broek uit.
Nog 1 dag antibiotica en vrijdag mogen de hechtingen er uit.
Met mij is het niet bijster goed, ik ben heel bang met uitlaten van Harrie en nog steeds bek en bek af. Zie steeds die film weer voor ogen. De komende week gaat hij zeker nog niet naar het park, maar ik zie er vreselijk tegenop om daar weer heen te moeten.
Ik ga mijn uiterste best doen om die angst weg te krijgen (lastig).

Fijn dat het met Harrie weer wat beter gaat!

Zoals ik al eerder vertelde was onze Joy* eerder over haar schrik heen dan ik. Ik zou wel naar de eigenaar van de honden gaan en hem op zijn minst vragen om jou te ontwijken. Ik heb dat contact toen ook gehad en dat heeft me wel een beetje geholpen. Verder in gedachten houden dat dit de 1e keer is in zoveel jaar (voor mij was dat 22 jaar) en dat het dus niet zomaar weer fout zal gaan.

Ik weet helaas ook hoe moeilijk het is om de angst er bij jezelf uit te krijgen bij mij steekt het nog steeds weleens de kop op. De 1e keer dat er een loslopende hond op Joy* af kwam rennen moest ik mezelf echt inhouden om niet in paniek te raken. Gelukkig zakte die angst wel weer, maar het heeft lang geduurd voordat ik me weer een beetje "vrij" voelde op dat soort momenten. Ik liep met een klein busje deo op zak, zodat ik in geval van nood aanvallende honden deo in de ogen kon spuiten. Nooit nodig gehad en op een gegeven moment vergat ik het busje mee te nemen, weer een stapje verder in de verwerking.

Ik ervaar nu nog steeds angst als we op een korte loslooproute lopen en ik achter me blaffende honden hoor. Liever loop ik 12 km door een aanlijngebied, de ervaring leert dat de honden die daar komen meestal goed onder appèl staan, ook de loslopende honden.

Ik kan me je angst best voorstellen Femia
Het idee van Caro is misschien wel wat.
Zorg dat je de eerste tijd niet in je eentje naar het park gaat met Harrie.
Als je zelf te gespannen bent daar is het voor Harrie ook niet goed

Is er geen andere plek waar je lekker met hem kunt wandelen?
Intussen zou ik in het park ook liever niet meer alleen lopen.

Ach... arm ding. Dikke knuffel voor Harrie.

Marie-Josée schreef:Is er geen andere plek waar je lekker met hem kunt wandelen?
Intussen zou ik in het park ook liever niet meer alleen lopen.

Dit park is de rustigste plek in de direkte omgeving. Vondelpark is helemaal druk en vol met onbekende honden.
Het gaat er met name om dat ik 's morgens tussen 7 en 8 altijd even de parkronde deed en dat wil ik blijven doen. Verder kan ik hier best wel wat lopen langs de gracht/groenstrook, maar daar mag/kan hij niet los ivm het verkeer wat er ook langs rijdt.

Caro. schreef:Misschien is het een idee om de eerste keer dat jullie naar het park gaan, samen met je vriend (of iemand anders) te doen?
Dat geeft wat meer steun.

Ja, zoiets hebben wij ook al zitten bedenken. De komende 1 a 2 weken blijft hij nog even aan de lijn(hij is nogal een wildebras die graag door het zand en de struiken ligt te rotmokken) om te voorkomen dat er nog iets met zijn wond gebeurt.
Dan maar langzaam opbouwen denk ik.

Femmel schreef:

Zoals ik al eerder vertelde was onze Joy* eerder over haar schrik heen dan ik. Ik zou wel naar de eigenaar van de honden gaan en hem op zijn minst vragen om jou te ontwijken. Ik heb dat contact toen ook gehad en dat heeft me wel een beetje geholpen. Verder in gedachten houden dat dit de 1e keer is in zoveel jaar (voor mij was dat 22 jaar) en dat het dus niet zomaar weer fout zal gaan.

Ik weet helaas ook hoe moeilijk het is om de angst er bij jezelf uit te krijgen bij mij steekt het nog steeds weleens de kop op. De 1e keer dat er een loslopende hond op Joy* af kwam rennen moest ik mezelf echt inhouden om niet in paniek te raken. Gelukkig zakte die angst wel weer, maar het heeft lang geduurd voordat ik me weer een beetje "vrij" voelde op dat soort momenten. Ik liep met een klein busje deo op zak, zodat ik in geval van nood aanvallende honden deo in de ogen kon spuiten. Nooit nodig gehad en op een gegeven moment vergat ik het busje mee te nemen, weer een stapje verder in de verwerking.

Ik ervaar nu nog steeds angst als we op een korte loslooproute lopen en ik achter me blaffende honden hoor. Liever loop ik 12 km door een aanlijngebied, de ervaring leert dat de honden die daar komen meestal goed onder appèl staan, ook de loslopende honden.

Zo zie ik het ook voor me, je beschrijft het goed. Iets meenemen wat een veilig gevoel geeft en wat je ws nooit nodig hebt.
Het vervelend is alleen dat de honden niet dicht bij de baas blijven zodat het erg lastig wordt. Ik zal proberen om in ieder geval zonder Harrie eens te kijken in het park of ik de man te spreken kan krijgen.

Hoe gaat het nu met Harrie en met jou