Het HondenForum

Marie-Josée schreef:

ranetje schreef:Maar ja, waarschijnlijk wordt de manier waarop je het leest beïnvloed door je eigen ervaringen?

Ik denk dat zoiets zeker in emotionele zaken een hele grote rol speelt.
We denken allemaal vanuit ons eigen kadertje en soms is het moeilijk om je te verplaatsen.Dat zie ik hier op het forum ook dagelijks

Zoals een vraag die wordt gesteld of een "probleem" dat wordt voorgelegd soms heel anders wordt geïnterpreteerd dan bedoeld.

flatcoat schreef:Het hele verhaaltje gaat toch niet over de keuze tussen mens of dier ...... het geeft alleen de gedachten aan van iemand die veel steun/troost heeft aan haar hond en wat door een ander bestempeld wordt als "slechts" een hond. Die hond is gewoon belangrijk geworden in het leven van die persoon.
Zo moeilijk is dat toch niet om dat eruit te halen??

Precies. En eigenlijk toont de keuze van het liedje wat ik onder Saar's puppenfilm heb gemonteerd precies wat ik voelde. Zij maakt het verschil (van de poema's). "Ze is geen slap excuus voor wat ik graag had willen zijn. Geen droom, geen doel, geen stok om mee te slaan. Geen enkele illusie voor een lang gelukkig leven. Ze is geen antwoord op de vraag van ons bestaan. Niet de mooiste symfonie onder de film genaamd wij tweeën (met ons en wij bedoel ik Pieter en ik). Niet het schone koele bed wat mijn koortsen weg kan nemen. Niet het ritme van mijn hart, niet het zuiverste geweten. Ze kwam niet op het juiste moment. Maar dat kan me ook niet schelen.
Want meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil, zij maakt het verschil!"
(" onclick="window.open(this.href);return false;)

Het zal allemaal best sentimenteel zijn, maar goed dat bèn ik ook als het over mijn honden gaat. En iedere zin in dat liedje klopte gewoon met de situatie toen (al bedoelden de poema's het heel anders). En ik was verschrikkelijk verdrietig toen onze eerste 2 honden jong stierven, maar ben geen dag depressief geweest. Maar als Pieter met de honden uit is en het duurt me iets te lang, dan krijg ik wel allerlei visioenen over dat ik hem de hoek om zie lopen met 2 lege lijnen in zijn hand. Dan denk ik dus wel eerst primair aan de honden. Terwijl natuurlijk Pieter belangrijker voor me is. Maar dat ligt meer aan de kwetsbaarheid van de honden denk ik, terwijl Pieter zichzelf wel kan redden.

Maxine schreef:

flatcoat schreef:Waarom lezen mensen toch dingen die er helemaal niet staan en daar dan ook nog conclusies aan verbinden?? Nooit iemand in je omgeving gekend die (door omstandigheden) een wat rottere periode in hun leven hebben meegemaakt en veel steun aan het hebben van een hond hebben gehad??

Ik vind steun hebben aan een hond iets heel anders dan honden boven mensen plaatsen.

En guess what??? Het stukje gáát alleen over de steun die iemand van zijn hond ondervindt. Er wordt niet eens over de status honden versus mensen gesproken! Alleen maar dat mensen zeggen dat het "slechts" een hond is

Carma schreef:Ik vind het gedicht gewoon wat tè
Het suggereert in mijn beleving dat enkel een hond nog kan zorgen voor goede dingen in het leven. Ik zou dit niet willen. Mijn hond is ook niet "slechts" een hond, ik houd zielsveel van mijn hond (en). Maar het is geen vervanging van menselijk contact , zoals Martijn al zei, en dat zou m.i. ook niet zo moeten zijn. Je wereld wordt wel erg klein met enkel dieren als vrienden.

Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.

En dan gaat men hier weer gelijk de conclusie trekken dat dit ongezond is omdat die hond zo belangrijk is.

Ook vind ik het raar dat er zo weinigen in dit topic erin de ietwat sarcastische ondertoon van de titel van het gedicht herkennen. Kennelijk zijn ze dan ook niet onder de indruk als ze hun hond verliezen want het is "maar een hond".

Marion. schreef:

Maxine schreef:

flatcoat schreef:Waarom lezen mensen toch dingen die er helemaal niet staan en daar dan ook nog conclusies aan verbinden?? Nooit iemand in je omgeving gekend die (door omstandigheden) een wat rottere periode in hun leven hebben meegemaakt en veel steun aan het hebben van een hond hebben gehad??

Ik vind steun hebben aan een hond iets heel anders dan honden boven mensen plaatsen.

En guess what??? Het stukje gáát alleen over de steun die iemand van zijn hond ondervindt. Er wordt niet eens over de status honden versus mensen gesproken! Alleen maar dat mensen zeggen dat het "slechts" een hond is

Zo is dat

iones schreef: Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.

Mjah dat is wel wat je er in kan lezen:

heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.
Mijn trotse momenten waren met “maar” een hond en ook mijn droevigste momenten waren bij “maar” een hond.
Maar in die donkere dagen was het de tedere aanraking van "slechts" een hond die me kracht gaven en motiveerden om door te gaan.
"Slechts" een hond brengt medeleven en geduld bij mij omhoog waardoor ik een beter persoon ben geworden.
Door "slechts" een hond sta ik vroeg op, maak ik lange wandelingen en kijk ik verlangend uit naar de toekomst.
Voor mensen zoals ik is het niet "slechts" een hond maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, menige blijde herinnering uit het verleden en pure blijdschap voor het heden.
Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.

Enige gezelschap, trotse en droevigste momenten, enige reden om door te gaan, beter persoon worden, op tijd opstaan en iets ondernemen, hoop op betere toekomst, het beste in haar omhoog brengen en afleiding van de zorgen van alle dag.

Er wordt nogal wat toegeschreven aan de hond in kwestie.
Dit is imho een gevalletje vermenselijking.

Dat maak jij ervan dat staat er helemaal niet

Qal schreef:[Er wordt nogal wat toegeschreven aan de hond in kwestie.

En daarom is het voor die persoon dus niet "slechts" een hond

flatcoat schreef:En daarom is het voor die persoon dus niet "slechts" een hond

Klopt en dan moet je je mi afvragen of je niet teveel toeschrijft aan de hond in kwestie. Of nog erger, aan het oordeel van de mensen om je heen wat dan weer raar is want de hond was haar enige gezelschap?

heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.

Valerie schreef:Dat maak jij ervan dat staat er helemaal niet

Het is maar net hoe je leest toch? Ik kan me in ieder geval niet vinden in de tekst.

Jee, 5 pagina's

Volgens mij staat er gewoon dat veel mensen een hond maar een hond vinden, en dat voor sommige mensen een hond meer is dan "maar een hond", omdat ze er structuur en steun aan ontlenen.

En dat is denk ik behoorlijk realistisch, want er zijn domweg veel mensen die door een huisdier de structuur in hun leven kunnen vasthouden.
Ik zie niet in wat daar vermenselijking aan is trouwens.
Volgens mij is het gewoon dagelijkse realiteit in onze maatschappij waar heel wat mensen eenzaam zijn en dat huisdier inderdaad nodig hebben voor structuur en als praatpaal.
Dat mogen sommige mensen dan armetierig vinden, maar dan zijn er misschien meer armetierige mensen dan je zo aan de oppervlakte ziet.

Qal schreef:

iones schreef: Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.

Mjah dat is wel wat je er in kan lezen:

heavenlysaints schreef:Uur naar uur gaat voorbij en mijn enige gezelschap is "slechts" een hond.
Mijn trotse momenten waren met “maar” een hond en ook mijn droevigste momenten waren bij “maar” een hond.
Maar in die donkere dagen was het de tedere aanraking van "slechts" een hond die me kracht gaven en motiveerden om door te gaan.
"Slechts" een hond brengt medeleven en geduld bij mij omhoog waardoor ik een beter persoon ben geworden.
Door "slechts" een hond sta ik vroeg op, maak ik lange wandelingen en kijk ik verlangend uit naar de toekomst.
Voor mensen zoals ik is het niet "slechts" een hond maar een belichaming van alle hoop en dromen voor de toekomst, menige blijde herinnering uit het verleden en pure blijdschap voor het heden.
Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.

Enige gezelschap, trotse en droevigste momenten, enige reden om door te gaan, beter persoon worden, op tijd opstaan en iets ondernemen, hoop op betere toekomst, het beste in haar omhoog brengen en afleiding van de zorgen van alle dag.

Er wordt nogal wat toegeschreven aan de hond in kwestie.
Dit is imho een gevalletje vermenselijking.

geen vermenselijking, dat maak jij ervan. Waarom zou het vermenselijking zijn? Het gaat om hoe de persoon op de hond reageert en niet andersom.

Effe een "titelverklaring".

Dat moesten we vroeger op school ook bij begrijpend lezen en bij literatuur.

Ik vermoed dat de titel zo is omdat de liefde voor honden vaak ondergewaardeerd wordt door buitenstaanders. Als je je hond verliest snappen mensen niet waar je je druk om maakt want het is immers "slechts" een hond.

De dichter heeft kennelijk deze woorden ook wel eens te horen gekregen en daarom deze titel gegeven met sarcastische ondertoon, want als je in het gedicht leest wat de hond voor de persoon betekent en waarom, dan kom je er wel achter dat het helemaal niet "slechts" een hond is.

iones schreef:

Carma schreef:Ik vind het gedicht gewoon wat tè
Het suggereert in mijn beleving dat enkel een hond nog kan zorgen voor goede dingen in het leven. Ik zou dit niet willen. Mijn hond is ook niet "slechts" een hond, ik houd zielsveel van mijn hond (en). Maar het is geen vervanging van menselijk contact , zoals Martijn al zei, en dat zou m.i. ook niet zo moeten zijn. Je wereld wordt wel erg klein met enkel dieren als vrienden.

Maar dat staat niet in het gedicht. Je kunt er niet uit halen dat de schrijver zijn/haar hond belangrijker vindt dat mensen. Hij/zij geeft alleen te kennen hoe belangrijk die hond is en waarom.

En dan gaat men hier weer gelijk de conclusie trekken dat dit ongezond is omdat die hond zo belangrijk is.

Ook vind ik het raar dat er zo weinigen in dit topic erin de ietwat sarcastische ondertoon van de titel van het gedicht herkennen. Kennelijk zijn ze dan ook niet onder de indruk als ze hun hond verliezen want het is "maar een hond".

Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.

Slechts zonder aanhalingstekens, dus alleen een hond. Geen mensen die af kunnen leiden van de zorgen van de dag of het goede omhoog halen. In dat opzicht krijgt de hond dus meer gedaan bij deze persoon dan een mens. Ik krijg daar een beetje de kriebels van, nou en?

Het liedje van de poema's dat Marion noemt vind ik bijvoorbeeld alweer veel nuchterder, daar kan ik mij persoonlijk beter in vinden.

Ik vind je laatste zin trouwens wel kwetsend. Dat ik mij totaal niet kan vinden in dat sentimentele gedicht wil niet zeggen dat ik geen of minder verdriet heb om het verlies van mijn hond.

Carma schreef:

Slechts een hond brengt al het goede in mij omhoog en leidt mij af van alle zorgen van de dag.

[i]Slechts[/i] zonder aanhalingstekens, dus alleen een hond. Geen mensen die af kunnen leiden van de zorgen van de dag of het goede omhoog halen. In dat opzicht krijgt de hond dus meer gedaan bij deze persoon dan een mens. Ik krijg daar een beetje de kriebels van, nou en?

Die aanhalingstekens zijn perongeluk vergeten Hadden ook nog gemoeten.
Iedereen maakt wel eens een schrijffout.

En voor zover ik zo om me heen kan zien brengen honden bij heel wat mensen meer structuur aan bij hun baas dan de mensen om hem heen.
Geeft niks.
Honden hebben gewoon ook een functie.
En die kan heel goed uitpakken.
Ook al is het "slechts" een hond.