Het HondenForum

Wat een rotsituatie, Sandra. Sterkte. Ergens hoop ik toch nog op een klein wondertje voor Ducain en jullie.

Ik ook, ik zit me suf te piekeren wat dan dan zou moeten zijn, maar ik kan het niet bedenken,
misschien dat Danny nog iets weet, die is altijd op zoek naar nieuwe ontwikkelingen,
ik wil niet zo`n baas worden , met een hond die er met pijn en moeite achteraan sjokt,
maar het niet meer zien, omdat ik mijn grenzen zo heb verlegd

Sterkte Sandra vanavond.

Heel veel sterkte straks Sandra...Hopen dat jullie nog wat voor hem kunnen doen...

, er is verder niets meer aan te doen dus, gewoon afwachten tot DuCain zegt dat het genoeg is,
we hebben ook in overleg besloten hem niet in te enten, heeft eigenlijk geen zin meer met zin levensverwachting

S@ndr@ schreef:je, heel erg K woord, ( ik verlies de moed ook een beetje zo)
alles wat ik doe is alleen maar uitstel

Ik denk dat je hiermee de spijker op zijn kop slaat.
Hoe lang wil je nog rekken, en waaróm?
Het afscheid wordt er niet gemakkelijker van als je nog een week, 2 weken of een maand zou wachten.
Het machteloze gevoel wat je ongetwijfeld zult hebben als hij weer zo'n terugval heeft en niet wil opknappen na een paar dagen zal alleen maar toenemen vrees ik.

Ik wens je alle wijsheid en kracht toe om het onvermijdelijke te besluiten.

S@ndr@ schreef: ik wil niet zo`n baas worden , met een hond die er met pijn en moeite achteraan sjokt,
maar het niet meer zien, omdat ik mijn grenzen zo heb verlegd

Kijk eens heel diep in je hart of dit niet misschien al zo ís nu...

S@ndr@ schreef: , er is verder niets meer aan te doen dus, gewoon afwachten tot DuCain zegt dat het genoeg is,
we hebben ook in overleg besloten hem niet in te enten, heeft eigenlijk geen zin meer met zin levensverwachting

Wat een naar bericht Sandra

Hopelijk mogen jullie nog wat mooie momenten samen beleven

LongFields schreef:

S@ndr@ schreef: ik wil niet zo`n baas worden , met een hond die er met pijn en moeite achteraan sjokt,
maar het niet meer zien, omdat ik mijn grenzen zo heb verlegd

Kijk eens heel diep in je hart of dit niet misschien al zo ís nu...

Als dat zo was, dan had ik hem hier niet gehad nog, ik laat hem echt niet tot het uiterste gaatje gaan,

maar ik ga ook niet een hond doodmaken die nog best blij is en zelf nog wel graag wil.
hij krijgt alle pijnstilling die hij mag, en hij krijgt liefde, en aandacht, aangepaste beweging.
heb ik het bij Baco geweten toen het tijd was,
ik hoop dat ik het bij DuCain ook zal zien( ik moet daar gewoon op vertrouwen).
en is het eerlijk- ik weet het niet, bestaat er zoiets als eerlijk,
is het eerlijk dat sommige honden voor hun 4 de verjaardag uit elkaar vallen

Natuurlijk ben jij zelf de enige die de knoop al dan niet kan (en moet) doorhakken, maar als ik je vorige posts lees ben je lang zo zeker niet meer van het feit dat hij nog wel even doorkan als eerder het geval wél was.
Dan helpt het soms om een spiegel voorgehouden te krijgen, vandaar mij wellicht wat kritische opmerkingen.

Je schrijft dat hij nog wel wíl zelf, maar in hoeverre kán hij nog wat hij wil? Dat lijkt me namelijk vreselijk: een hond die wel wil, maar niet (meer) kan.

En natuurlijk is het super oneerlijk dat een zó jonge hond al zo slecht is qua heupen en knieën, maar het is niet oneerlijker dan een hond die op zeer jonge leeftijd wordt aangereden en overlijdt, of een pup van nog geen 5 maanden die ingeslapen moet worden als gevolg van complicaties na een drietal operaties.
Klote is, en blijft het. En oneerlijk.

kortom eerlijk bestaat niet,
Hij geniet nog lekker van de aandacht ligt nog heerlijk op zijn rug te rollen en doet dan lekker gek voor zijn doen.
nee hij kan niet meer rennen op dit moment en ook niet hard lopen tijdens het spelen,
maar hij gaat er wel bij liggen, en bijt Van Gils gewoon in zijn poten( niet voor een gat te vangen).
hij bijt gewoon van zich af Als Gil hem pijn doet tijdens het spelen en dat is voldoende en wordt ook gewoon geaccepteerd.
hij ligt dus niet de hele dag als een dood vogeltje, doet volop mee, alleen niet met lopen
Maar zijn achterkant begint te zwabberen , dus we lopen kleine eindjes, en ja de spieren zullen dan steeds minder worden.
Als je het heel eerlijk wilt weten, ik weet het ook niet zeker natuurlijk , maar als ik hem nu zou laten gaan,
zou ik mezelf de rest van mijn leven verwijten blijven maken.
Ik wil hem best zijn rust gunnen, als hij er toe is, en dat gevoel heb ik nu nog niet, maar het kan volgende week helemaal anders zijn.
De afspraak staat ook, als ik bel, geen discussie dan komt er gewoon iemand om "het" te doen.
Maar voor nu zal hij het moeten doen met mijn inzicht - hoe goed of fout ook
ik zou willen dat ik het kon meten of dat het exact zou zijn, maar het blijft een gevoels kwestie

Inge O schreef:wat een moeilijke periode wordt dit voor je, sandra .

ik kan goed begrijpen dat je hem ook niet te snel wil laten gaan, met pijnstilling is het ook niet zo dat hij moet verrekken van de pijn en als ze er totaal geen lol meer in hebben zie je het echt wel.

maar jij bent de enige die hem echt ziet en meemaakt, jij bent de enige (samen met je gezin natuurlijk) die echt kan beslissen wanneer het voor hem niet meer kan.

Dank je wel Inge, voor het begrip,

Ik kan je alleen maar een hele dikke knuffel geven en heel veel sterkte wensen.

S@ndr@ schreef: ik zou willen dat ik het kon meten of dat het exact zou zijn, maar het blijft een gevoels kwestie

Ik denk dat je daar maar op moet vertrouwen

dank je wel allebei

Heel veel sterkte en wijsheid gewenst, Sandra.

Ik wens jullie samen nog mooie momenten toe, alleen jij weet wanneer het tijd is, maar zorg dat je niet net te laat bent.

Ik neem liever afscheid wanneer er nog lichtjes in de ogen glinsteren, dan wanneer deze net gedoofd zijn.

Wat is het toch verrot en oneerlijk. Nogmaals sterkte

Vertrouw op je gevoel, die heeft het meestal bij het rechte end.
Geniet van je kerel nu het nog kan.

nogmaals sterkte meid, en geniet nog even samen

Sandra....ik zit precies in het zelfde schuitje als jij.Destan (die linker in mijn onderschrift) heeft HD en ED. ED is onder controle,maar de HD speelt nu erg op. Ben met hem 8 maanden geleden naar Duitsland geweest voor goudaccupunctuur. Dat helpt dus ook geen ene reet. Hij staat nu op maximale dosis rimadyl...helpt ietsie pietsie. Ik had zelfs voor vanochtend een afspraak staan om hem te laten inslapen.....maar heb afgebeld.Het voelt nog niet goed... Zoals jij het beschrijft met DuCain...zo is het precies met Destan. Ik weet niet wanneer ik het moet doen....hij doet ook nog gek...is vrolijk,eet goed...Maar lopen gaat heel slecht. Ik ben even radeloos als jij..alles is zoooo herkenbaar! Destan is 5 jaar.....

groetjes
Yvette

Sjonge wat erg zeg!
Heel veel sterkte met deze moeilijke beslissing, vertrouw op jezelf (jullie kennen hem het best).
Geniet nog maar veel van em.

Inge O schreef:

JML schreef:
Ik neem liever afscheid wanneer er nog lichtjes in de ogen glinsteren, dan wanneer deze net gedoofd zijn.

het laatste wat ik wil is hier een discussie starten hoor , maar daar verschillen standpunten dus in.
ikzelf neem dus wel liever afscheid wanneer ze net gedoofd zijn maar dan met nadruk op 'net'. dan is er nog lang geen sprake geweest van uitzichtloos lijden, zelfs nog niet van het begin ervan, het is er hooguit het startpunt van.
op dat punt krijg ik dan het gevoel dat er alles is uitgehaald wat erin zat en dat gun ik mijn dieren heel erg.

uit schrik om dieren te lang te laten lijden kan je - vind ik - ook naar de andere kant doorslaan en dat kan en wil ik niemand verwijten hoor. alleen mag het ook geen vorm van druk betekenen naar mensen die het anders aanvoelen .

Discussie is ook niet nodig, ik denk dat we het er mee eens zijn dat je je eigen hond het beste kent en dus ook weet wanneer het 'tijd' is. Afscheid nemen is een proces, daar moet je ook samen naar toe groeien. 'Net' gedoofd teken ik ook voor hoor!

Bovenal gun ik DuCain en Sandra nog een hele tijd samen om mooie momenten te beleven en herinneringen te verzilveren.

Inge O schreef:

JML schreef:
Ik neem liever afscheid wanneer er nog lichtjes in de ogen glinsteren, dan wanneer deze net gedoofd zijn.

het laatste wat ik wil is hier een discussie starten hoor , maar daar verschillen standpunten dus in.
ikzelf neem dus wel liever afscheid wanneer ze net gedoofd zijn maar dan met nadruk op 'net'. dan is er nog lang geen sprake geweest van uitzichtloos lijden, zelfs nog niet van het begin ervan, het is er hooguit het startpunt van.
op dat punt krijg ik dan het gevoel dat er alles is uitgehaald wat erin zat en dat gun ik mijn dieren heel erg.

uit schrik om dieren te lang te laten lijden kan je - vind ik - ook naar de andere kant doorslaan en dat kan en wil ik niemand verwijten hoor. alleen mag het ook geen vorm van druk betekenen naar mensen die het anders aanvoelen .

Amen. Ik denk dat veel mensen als ze mijn verhalen over Bonha hóórden zouden hebben gezegd: laat haar gaan (sterker nog, dat is hier járen geleden ook gebeurd toen ik erg twijfelde), maar ik denk, ik weet zeker dat géén van die mensen dat over mijn Bonha zouden zeggen als ze haar zouden zien met eigen ogen.
Natuurlijk zijn er wel eens mensen "te laat", maar er is er maar één die kan zien of DuCain nog wil en geniet van het erbij zijn. Hij kan met de juiste pijnstilling ook weer een opleving krijgen.

Ik weet hoe verschrikkelijk moeilijk deze beslissingen zijn, júist met een hond die in het koppie nog helemaal ok is, maar waarvan "slechts" het beenwerk en af laat weten.......die goede en slechte periodes kent.

Ik kan dus maar één ding zeggen. Geniet nog even van je dappere vent Sandra!

Heel veel sterkte en geniet nog maar goed van hem , het is gewoon klote .

ik zelf vindt het heel moeilijk om te bepalen wanneer , vooral omdat ze zich in hun koppie niet ziek voelen. Onze Inky hebben we laten inslapen omdat ze zelf niet meer kon opstaan , maar haar ogen straalde nog wel

Ach Sandra Sorry, door de toestanden hier, heb ik even gemist dat je gister nog bij de dierenarts geweest bent.
Vertrouw op jezelf en het feit dat jij je hond het allerbeste kent.

Heel veel sterkte

het is zo moeilijk ik zie mensen gewoon dierenbeul denken als ik nu met hem buiten ben,
ik heb altijd gedacht dat hij 15 zou worden, ( Lieve)
etterbakken behoren dat toch ook gewoon te worden.

Sandra, ik hoop niet dat je denkt dat ik je mening niet respecteer, misschien heb je er overheen gelezen dat ik duidelijk geschreven hebt dat jij de enige bent die kan en mag beslissen wanneer het genoeg is. Niemand anders kan dat inschatten, en een geforceerde beslissing zou er alleen maar eentje worden waar je spijt van krijgt.

Ik wil je nogmaals en even heel nadrukkelijk heel veel sterkte wensen, en ik hoop dat je gewoon nog even kunt blijven genieten van DuCain. Totdat jij er vrede mee kunt hebben om hem te laten gaan.

Dank je wel,
Ik denk dat het van afstand makkelijker is, dan als je ermee onder een dak woont, dat weet ik wel Het is een eerlijke mening, en dat kan ik wel waarderen, soms geven die net een ander inzicht.
Zoals bij de meeste dingen in het leven lopen meningen uiteen, wat voor de een te vroeg is, is voor de ander te laat en vice versa.

maar ik wil wel zuiver met DuCain omgaan, ja hij is mijn hond en ook al is het soms een etter, ik hou zielsveel van hem en hij is compleet afhankelijk van mij, en mijn oordeel over wat ik zie en ervaar.
Het gaat om hem, (en ook al ga ik er compleet aan kapot, want in laten slapen en beginnen met de verwerking lijkt me nu "zoveel" makkelijker) dan heb je het maar achter de rug, het moet toch.

Kortom ik weet niet of ik het goed doe, het is geen 1+1=2

Nee, was het maar zo simpel. Maar dat is het niet, en dat weet ik hoor.
Deze is voor jou:

dank je wel

Voor jou Sandra
Het is gewoon niet eerlijk