Anne Panne schreef:Martijn schreef:Ik begrijp trouwens niet wat er zo gruwelijk aan is om je hond te muilkorven.
wat is de kans van een gemuilkorfde hond als hij zelf aangevallen word..?
Die kans kan ik je wel vertellen, want mijn honden zijn welliswaar niet letterlijk beperkt in het gebruik van hun gebit, maar ze behoren tot de honden die het vermijden van een conflict verkiezen boven terug vechten. Wanneer ze aangevallen worden, zullen ze kiezen voor kalmeringssignalen, steun zoeken of zo nodig vluchten.
Aan mij - als baas - de taak hen te beschermen. Bij voorkeur door mijn aandeel te leveren in het voorkomen dat ze aangevallen worden en zonodig de andere hond van hen af te halen.
Wat je schrijft is tegen het zere been:
Mijn reu werd eens aangevallen door een rotweiler. Wij stonden te ballen aan de waterkant, hadden heel die hond niet gezien. Hij kwam het pad af racen, dook brullend op mijn Floris, Floris liet zich geschrokken (niks en niemand zien aankomen: keek aan waterkant naar baas met bal, die op haar beurt keek naar hond aan waterkant) op zijn rug vallen, Rotweiler greep zijn kans mijn manneke in deze kwetsbare positie te grijpen...
Ik heb de eigenaar opgespoord (die was er na het ophalen van zijn hond zonder een woord van door) en wilde graag weten wat hij doen ging om dit in de toekomst te voorkomen. Noppes
Zijn hond werd (wordt) niet gemuilkorfd, "want dan kan hij zich niet verdedigen"
De grote, aggressieve reu die al menig andere reu aan viel en diversen o.a. (poogde te) castreren, loopt ongemuilkorfd rond, op dat hij zich 'kan verdedigen'...
Ik begrijp wel het verschil tav jouw hond, die je aangelijnd houdt hoor

En eveneens je ergernis ook in aanlijngebied niet ongehinderd, ontspannen te kunnen wandelen met jouw aangelijnde honden. Mijn honden lopen NOOIT los in aanlijngebied en houdt ik ALTIJD bij me (aangelijnd) als er waar dan ook een aangelijnde hond aan komt. Alleen tav pupsels kan ik dat laatste niet garanderen, want het luisteren is dan natuurlijk nog niet optimaal
Mijn honden hebben zich nog NOOIT verdedigd. Ze hebben het gereedschap, maar zouden ze bereid zijn het te gebruiken voor andere zaken dan eten of waarschuwen (ontbloten), dan ging er een muilkorf om. Juist omdat ze dan meer vrijheid kunnen krijgen en indien er een hond komt buurten waarmee ik ze niet volledig vertrouw, de spanning niet hoef op te voeren middels optillen of 'ophangen' tbv die andere hond.
Ook ik erger me aan buurtende honden in aanlijngebied: ik heb geen zin in 'gedoe' aan de lijn. En wil niet steeds moeten wachten tot anderen zijn door gewandeld, danwel mijn honden streng moeten berispen die loslopende lolbroek of lapzwans te negeren, terwijl we daar helemaal geen hinder van behoren te hebben.
Als mijn honden worden bedreigd of gegrepen, pogen ze middels kalmerende signalen de ander te stoppen. En hoewel ik een klojo als die Rottweiler (en/of diens baas) zelf een flinke beet in de ballen gunde, terwijl ik Floris op lapte, ben ik tot op de dag van vandaag heel blij dat ze het conflict pogen te stoppen, in plaats van het te voeren.
Wanneer een hond wordt gegrepen die zich niet verdedigt (verdedigen kan), zijn er 2 baasjes die 1 hond moeten zien te 'vangen' of los te krijgen, dat lijkt me over het algemeen beter uitvoerbaar dan een vechtend koppel uit elkaar te krijgen.
Wil ik - alle emoties weer omhoog gekomen - ook graag even vertellen dat het niet alleen de lichamelijke verwondingen zijn waar hond en baas mee kampen na zo'n 'akkefietje'. Lichamelijk zijn we wel een poosje zoet geweest, maar het terug winnen van zijn vertrouwen in anderen en zijn eigen mogelijkheden anderen te vriend te houden/maken, heeft een jaar lang geduurd!
Mijn vrolijke, buitengewoon onbezorgde en zekere Floris, was zijn vertrouwen kwijt: Om zijn wonden te verzorgen, moest hij meermalen per dag op zijn ruggetje gaan liggen. Dit deed hij met angst en beven! Wie Floris kende begrijpt hoe ver dit af stond van zijn natuur. Daarnaast wij wist hij van pup af aan altijd
iedere hond te vriend te houden/maken. Hij was sociaal ontzettend handig en bereid vol overgave deemoed te tonen in de hoop daarna misschien wel samen te kunnen spelen. Menig baasje stond met open mond te kijken om daarna te melden dat haar hond normaal nooit met andere honden/reuen speelde.
Het is hartverscheurend te zien hoe hij dat plots niet meer durfde, zijn hoofd en staart liet hangen, piepend rond draait zoekend naar een oplossing, niet durft te doen als anders, tenslotte buigt en zijn
wang op de grond legt, maar verder (gebogen) overeind blijft. Puur angst en onzekerheid
Ontroerend overigens te zien dat dit hele scala aan gedrag wel heel goed begrepen werd door andere sociale honden en er toe leidde dat ze hem gewoon met rust lieten zonder verder nog te imponeren of zo. Zo'n hond kon ik wel zoenen!
Maar deze hele geschiedenis heeft me allergisch gemaakt voor "dan kan 'ie zich niet verdedigen".
Het lijkt mij niet zo gek als we allemaal ons uiterste best doen te voorkomen dat er geknokt wordt: wie bereid is wapens te gebruiken buiten werktijd, dient ze in te leveren in de vrije tijd
