Het HondenForum

Mn moeder (verpleegkundige (bij mensen )) heeft er ook even naar gekeken en we zijn overeen gekomen dat ik het nog even 1 a 2 dagen aankijk. We hebb en geen van beiden iets van een wondje ofzo kunnen zien, dus het is nu hopen op dat het allemaal meevalt en het vanzelf verbetert...

En dan moet het weer klaar zijn met het gedonder aan haar pootjes

Jacksel schreef:En dan moet het weer klaar zijn met het gedonder aan haar pootjes

Helemaal meer eens!
Hoop dat je snel verbetering ziet!

Ik heb het topic sinds het begin ervan niet meer zo gevolgd - maar wil je weten dat ik op mijn knietjes dankbaar zou zijn voor een hond die mankt vanwege iets dat overgaat?

christo schreef:Ik heb het topic sinds het begin ervan niet meer zo gevolgd - maar wil je weten dat ik op mijn knietjes dankbaar zou zijn voor een hond die mankt vanwege iets dat overgaat?

Jamey heeft vanaf dat ze ongeveer een jaar is ieder jaar wel problemen met haar pootjes gehad. Ik kan niet meer op vaste basis behendigheid doen met haar (af en toe een rondje mag wel) vanwege haar gewrichten in de achterpootjes, en ze is dus ook al vaak zat bij de dierenarts geweest voor pootproblemen... En ik weet dat er honden zijn die nog veel ergere problemen hebben. Dan bedenk ik hoe sneu ik dit al vind voor Jamey (die ik dus iedere keer af moet remmen) en dan is er nog meer medeleven voor de honden die er nog erger aan toe zijn. Maar om nou te zeggen dat Jamey zo ideaal op dr pootjes staat, en dat het over is in de zin dat ze niets meer aan de pootjes heeft... Nouuu nee, niet echt...

Dus ja, ik weet dat het nog veel erger, kan, maar ik lees jouw reactie ook als een 'stel je niet zo aan en overdrijf niet zo' en dat vind ik ook niet passend, aangezien Jamey dus echt wel haar portie aan problemen heeft gehad en eigenlijk nog steeds heeft (behalve dat ze er geen last van heeft omdat ik me aanpas aan haar (godzijdank lichte) beperkingen... Maar manken is bijvoorbeeld niet alleen een probleem omdat ze dus ergens alst van heeft, maar ook, omdat het direct kan zorgen voor overbelasting in het andere achterpootje, die ook dus al neit 100% is...

Jacksel schreef:

christo schreef:Ik heb het topic sinds het begin ervan niet meer zo gevolgd - maar wil je weten dat ik op mijn knietjes dankbaar zou zijn voor een hond die mankt vanwege iets dat overgaat?

Jamey heeft vanaf dat ze ongeveer een jaar is ieder jaar wel problemen met haar pootjes gehad. Ik kan niet meer op vaste basis behendigheid doen met haar (af en toe een rondje mag wel) vanwege haar gewrichten in de achterpootjes, en ze is dus ook al vaak zat bij de dierenarts geweest voor pootproblemen... En ik weet dat er honden zijn die nog veel ergere problemen hebben. Dan bedenk ik hoe sneu ik dit al vind voor Jamey (die ik dus iedere keer af moet remmen) en dan is er nog meer medeleven voor de honden die er nog erger aan toe zijn. Maar om nou te zeggen dat Jamey zo ideaal op dr pootjes staat, en dat het over is in de zin dat ze niets meer aan de pootjes heeft... Nouuu nee, niet echt...

Dus ja, ik weet dat het nog veel erger, kan, maar ik lees jouw reactie ook als een 'stel je niet zo aan en overdrijf niet zo' en dat vind ik ook niet passend, aangezien Jamey dus echt wel haar portie aan problemen heeft gehad en eigenlijk nog steeds heeft (behalve dat ze er geen last van heeft omdat ik me aanpas aan haar (godzijdank lichte) beperkingen... Maar manken is bijvoorbeeld niet alleen een probleem omdat ze dus ergens alst van heeft, maar ook, omdat het direct kan zorgen voor overbelasting in het andere achterpootje, die ook dus al neit 100% is...

Je lees mijn reactie correct, en ik vind die passend in de context van wondjes aan de poot. Verder wens ik het jou en Jamey niet toe, maar ik heb Aidan door de grond zien gaan van de pijn, en dan ook nog eens een keer gehad dat ik hem geen pijnstiller kon geven omdat hij daar net die week bloedneuzen van kreeg. Ik denk dan zo dat je er geen flauw benul van hebt hoe het is om een hond te hebben die echt een probleem heeft. Dat is één. Het andere is dat ik er gewoon het gevoel bij krijg dat je nu je hond gebruikt om aandacht te zoeken. En dat vind ik weer geen manier om met Jamey om te gaan.

christo schreef:Het andere is dat ik er gewoon het gevoel bij krijg dat je nu je hond gebruikt om aandacht te zoeken.

Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Jacksel schreef:

christo schreef:Het andere is dat ik er gewoon het gevoel bij krijg dat je nu je hond gebruikt om aandacht te zoeken.

Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

christo schreef: Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Iedereen die op een forum schrijft wil aandacht. Anders kan je net zo goed een geheim dagboekje bijhouden.

christo schreef:

Jacksel schreef:

christo schreef:Het andere is dat ik er gewoon het gevoel bij krijg dat je nu je hond gebruikt om aandacht te zoeken.

Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Ik vind het lullig voor jou dat je zo verdrinkt in de problemen van jouw hond, dat je niet in kan zien dat kleine probleempjes bij anderen ook erg vervelend kunnen zijn en daar niet in kan meeleven. Wie heeft er nou het meest aandacht nodig, ik die gewoon deel in dit topic dat ik bezorgd ben omdat mijn hondje weer mank is, om wat voor reden dan ook, of jij, die in een topic over een andere hond moet melden dat jouw hondje zooooooveel zieliger is...

Wat overigens niet maakt dat ik het niet enorm sneu vind voor jouw hond dat ie blijkbaar zoveel pijn lijdt. En voor jou dat je er zo mee zit dat je hond zoveel pijn lijdt. Daarnaast is het ook een feit natuurlijk dat ik dondersgoed weet dat ik blij moet zijn met het feit dat ik het met Jamey zo kan regelen dat ze normaal gesproken nergens last van heeft, ondanks haar gevoelige gewrichten.

EstherK schreef:

christo schreef: Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Iedereen die op een forum schrijft wil aandacht. Anders kan je net zo goed een geheim dagboekje bijhouden.

Daar heb je een punt in. Alleen kan ik op de vingers van één hand tellen het aantal topics dat ik zelf geopend heb. Het enige topic dat je kunt scharen onder ach en wee topics is die over Aidan's blaasontsteking, dan nog ging het me ook om ervaringen van anderen.

Jacksel schreef:

christo schreef:

Jacksel schreef:Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Ik vind het lullig voor jou dat je zo verdrinkt in de problemen van jouw hond, dat je niet in kan zien dat kleine probleempjes bij anderen ook erg vervelend kunnen zijn en daar niet in kan meeleven. Wie heeft er nou het meest aandacht nodig, ik die gewoon deel in dit topic dat ik bezorgd ben omdat mijn hondje weer mank is, om wat voor reden dan ook, of jij, die in een topic over een andere hond moet melden dat jouw hondje zooooooveel zieliger is....

Ik gaf aan wat een ernstig probleem is als het gaat om honden die manken, en hoe je dat als eigenaar ervaart. Je hebt me verder ook niet gehoord toen je dit topic voor het eerst opende, of wel? Voor de rest doet Aidan het gelukkig prima hoor, en hebben we samen heel veel lol. Behalve de keren dat hij zich verstapt en pijn heeft, en die weken van herstel duren dan heel lang. En dat kan het me wel eens ergeren om een ander te horen zeuren over wondjes veroorzaakt door scherp gras, nota bene. De eerste opmerking die ik erover gemaakt heb in dit topic was in vergelijking met die ergenis redelijk mild.

Jacksel schreef:Wat overigens niet maakt dat ik het niet enorm sneu vind voor jouw hond dat ie blijkbaar zoveel pijn lijdt. En voor jou dat je er zo mee zit dat je hond zoveel pijn lijdt. Daarnaast is het ook een feit natuurlijk dat ik dondersgoed weet dat ik blij moet zijn met het feit dat ik het met Jamey zo kan regelen dat ze normaal gesproken nergens last van heeft, ondanks haar gevoelige gewrichten.

Ik vind Aidan niet sneu. Ik vind het een fantastische hond, en we hebben het samen meestal goed, al zou ik willen dat ik meer voor hem en met hem kon doen. Die twee keer een week dat ik geen pijnstillers kon geven waren dieptepunten, maar die blijven je helder bij. Voor de rest snap ik dat je zorgen kunt hebben over bepaalde dingen, of gewoon ergens over kunt balen. En wil ik daar best over horen en lezen. Je hebt alleen de neiging die bepaalde dingen die je even van je af wilt praten breed uit te meten. Met dit bepaalde onderwerp viel dat bij mij verkeerd.

christo schreef:

Jacksel schreef:

christo schreef:Het andere is dat ik er gewoon het gevoel bij krijg dat je nu je hond gebruikt om aandacht te zoeken.

Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Dit vind ik altijd zo'n armoedige opmerking Praat toch gewoon namens jezelf, da's meer dan genoeg Steun insinueren maakt je positie niet sterker. In tegendeel.

christo schreef:

EstherK schreef:

christo schreef: Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Iedereen die op een forum schrijft wil aandacht. Anders kan je net zo goed een geheim dagboekje bijhouden.

Daar heb je een punt in. Alleen kan ik op de vingers van één hand tellen het aantal topics dat ik zelf geopend heb. Het enige topic dat je kunt scharen onder ach en wee topics is die over Aidan's blaasontsteking, dan nog ging het me ook om ervaringen van anderen.

Dus jij doet dingen anders. Prima toch Je hoeft iemands topics niet te lezen.

De eerste keer bleek het niet door scherp gras te komen (wat een gok was aangezien ik het niet wist) maar door een ingescheurde nagel. Dat is nu netjes aan het genezen en daar had ze eindelijk geen l;ast meer van en ik was haar eindelijk weer volledig aan het belasten. En nu is ze dus op de andere poot mank, met eigenlijk precies dezelfde klachten, behalve dat ik niets bij het nageltje zie. En ja, da's erg kut. En ja, mijn manier van schrijven is erg breed-uit, that's me. Mijn emotie-beleving ligt dan ook wat anders dan bij de 'normale' mens, deel van mijn problematiek.

Frenk schreef:

christo schreef:

Jacksel schreef:Als jij dat wilt denken moet je vooral je goddelijke gang gaan. Gelukkig weet ik wel beter.

Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Dit vind ik altijd zo'n armoedige opmerking Praat toch gewoon namens jezelf, da's meer dan genoeg Steun insinueren maakt je positie niet sterker. In tegendeel.

Ik insinueer niets. Er zijn in dit topic op een heel vriendelijke manier meer opmerkingen in dezelfde richting gemaakt. Nu ken ik jouw discussieerstijl genoeg om te voorspellen dat je daar nog wat verder op in zult willen gaan, maar ik heb geen zin om hier een avondvullend topic van te maken. Ik heb mijn standpunt duidelijk gemaakt, Jacksel kan het naast zich neerleggen of er iets mee doen, dat is aan haar, en wat ze ook doet, ik heb er vrede mee. Maar ik neem mijn woorden niet terug.

christo schreef:

Frenk schreef:

christo schreef:Ach. En ik heb weer zo de indruk dat ik daar niet de enige in ben.

Dit vind ik altijd zo'n armoedige opmerking Praat toch gewoon namens jezelf, da's meer dan genoeg Steun insinueren maakt je positie niet sterker. In tegendeel.

Ik insinueer niets. Er zijn in dit topic op een heel vriendelijke manier meer opmerkingen in dezelfde richting gemaakt. Nu ken ik jouw discussieerstijl genoeg om te voorspellen dat je daar nog wat verder op in zult willen gaan, maar ik heb geen zin om hier een avondvullend topic van te maken. Ik heb mijn standpunt duidelijk gemaakt, Jacksel kan het naast zich neerleggen of er iets mee doen, dat is aan haar, en wat ze ook doet, ik heb er vrede mee. Maar ik neem mijn woorden niet terug.

Je hoeft van mij je woorden niet terug te nemen hoor. Dat vraag ik je volgens mij ook niet. Ik ga ervan uit dat je achter wat je schrijft staat Maar ik vind er dus wel iets van, dat moge duidelijk zijn

Jacksel schreef:De eerste keer bleek het niet door scherp gras te komen (wat een gok was aangezien ik het niet wist) maar door een ingescheurde nagel. Dat is nu netjes aan het genezen en daar had ze eindelijk geen l;ast meer van en ik was haar eindelijk weer volledig aan het belasten. En nu is ze dus op de andere poot mank, met eigenlijk precies dezelfde klachten, behalve dat ik niets bij het nageltje zie. En ja, da's erg kut. En ja, mijn manier van schrijven is erg breed-uit, that's me. Mijn emotie-beleving ligt dan ook wat anders dan bij de 'normale' mens, deel van mijn problematiek.

Ha, kort en bondig. Ja, dat is klote, en je maakt je er druk over. Ik loop me er ook druk over te maken dat Aidan's blaasontsteking teruggekomen is en me zorgen te maken over of het wel een blaasontsteking is of dat hij iets aan zijn nieren heeft enzovoort. Toch is dat op een ander niveau dan de zorgen en het verdriet dat ik vaak heb over zijn poot. Voor de rest heb ik respect voor de wijze waarop je met je problematiek omgaat. Maar juist daarom reageerde ik op mijn krommende tenen met wat tegengas. Had ik geen respect voor de wijze waarop je met jezelf omgaat, dan had ik er geen tijd in dit antwoord gestoken. Terug naar de oorspronkelijke opmerking: het is klote, maar het gaat over. Dat is nog altijd honderd keer beter dan iets wat klote is en alleen maar erger zal worden, en misschien wel tot het punt dat pijnstillers niet meer werken en je je hond moet laten gaan. Ik zal blij zijn als Aidan de zeven jaar haalt. Dus ja, mijn eerste reaktie op je update, dus niet op het oorspronkelijke openen van dit topic, is een welgemeend, ik zou op mijn knietjes dankbaar zijn voor een hond die mankt aan iets dat overgaat.

christo schreef:ik zou op mijn knietjes dankbaar zijn voor een hond die mankt aan iets dat overgaat.

Maar Christo... Ga je dat nou in elk topic over iets wat over gaat posten? Karin baalt en zij wil dat op dit forum kwijt. Zij is daarin anders dan jij. Maar hoe erg is dat nou eigenlijk?

Het puntje 'het gaat over' is juist een hele moeilijke voor mij, omdat moeilijke dingen voor mij 'voor eeuwig' zijn. Dat kan ik ondertussen verstandelijk tegenspreken, maar emotioneel nog niet. En dan ontstaan er dus berichten geschreven vanuit de emoties. En in mijn ogen is zoiets als mank lopen dus heel erg. Want het zou kunnen dat dit en dat dat en dat zus en zo en dat ik daardoor uiteindelijk misschien wel mn meissie kwijt raak. De ultieme angst. Totaal ongegrond, maar zo werkt mijn hoofd zeg maar. Ik ben pas net zover dat ik niet direct mn moeder bel uit angst dat er iets vreselijk is, als ze kotst

Jacksel schreef:Het puntje 'het gaat over' is juist een hele moeilijke voor mij, omdat moeilijke dingen voor mij 'voor eeuwig' zijn. Dat kan ik ondertussen verstandelijk tegenspreken, maar emotioneel nog niet. En dan ontstaan er dus berichten geschreven vanuit de emoties. En in mijn ogen is zoiets als mank lopen dus heel erg. Want het zou kunnen dat dit en dat dat en dat zus en zo en dat ik daardoor uiteindelijk misschien wel mn meissie kwijt raak. De ultieme angst. Totaal ongegrond, maar zo werkt mijn hoofd zeg maar. Ik ben pas net zover dat ik niet direct mn moeder bel uit angst dat er iets vreselijk is, als ze kotst

Wat ontzettend lief van je dat je het zo uitlegt, nu snap ik het veel beter. Dank je daarvoor.

Ik begrijp jou wel.
Zelf heb ik dit niet zo erg, maar ik ken dat gevoel wel.
Soms als er iets aan de hand is waarvan ik de oorzaak niet snel kan vinden, ga me de meest erge dingen in mijn hoofd halen.
En dan zie ik al hele rampscenario's voor me.
Dan denk ik al snel: stel je niet aan, gewoon rustig blijven er het komt vast allemaal in orde.

Ik weet hoe beangstigend het kan zijn als je hond mank loopt, het kan nml zo vreselijk veel oorzaken hebben!
Romeo heeft zware hd, en ik ben zeer dankbaar dat hij nog zo goed kan lopen op een korte periode na.
Maar in die periode wist ik gewoon niet wat er allemaal mis kon zijn, na overleg met de dierenarts werd de mogelijkheid besproken dat zijn heup uit de kom kon zijn, omdat hij de poot totaal niet meer gebruikte en hij er heel raar bij hing.
Je wilt niet weten hoe bezorgd ik toen was.
Achteraf voelt het als aanstellerij, maar op dat moment was het allemaal heel erg echt, en de emoties waren best heftig toen.

Jacksel schreef:Het puntje 'het gaat over' is juist een hele moeilijke voor mij, omdat moeilijke dingen voor mij 'voor eeuwig' zijn. Dat kan ik ondertussen verstandelijk tegenspreken, maar emotioneel nog niet. En dan ontstaan er dus berichten geschreven vanuit de emoties. En in mijn ogen is zoiets als mank lopen dus heel erg. Want het zou kunnen dat dit en dat dat en dat zus en zo en dat ik daardoor uiteindelijk misschien wel mn meissie kwijt raak. De ultieme angst. Totaal ongegrond, maar zo werkt mijn hoofd zeg maar. Ik ben pas net zover dat ik niet direct mn moeder bel uit angst dat er iets vreselijk is, als ze kotst

Inderdaad top dat je het zo weet uit te leggen.
Ik denk alleen door deze gedachtengang, dat het gedrag van Jamey, dus het blijven manken, in stand gehouden word,
het levert haar wel aandacht op.

En over dingen die erger kunnen zijn, ja er zijn ook kinderen in Afrika die honger hebben.