Het HondenForum

Bij mijn Saar ging het ook allemaal niet zo vlotjes. Saar had lastige aderen, maar uiteindelijk viel ze in slaap. Na het toedienen van 'de laatste spuit' begon ze alleen heel erg te trillen en te schudden. De dierenarts heeft tot twee keer toe moeten naprikken. Niet echt fijn, maar die herinnering vervaagt. Net zoals die koude, kille kamer. Ik zat ook te snottebellen, in mijn werkkostuumpje (ik werd door Meneer Geer van mijn werk geroepen), met dikke mascarastrepen over de wangen. Nou ja, dat moet maar. Naar de auto lopen met een dode hond in je armen (en geloof me, 17 kilo dode hond is veel zwaarder) en dan in een volle wachtkamer nog moeten afrekenen ook is niet leuk. Wij hebben Saartje naar een crematorium gereden en daar afscheid genomen. Ook geen fijne ervaring, een dode hond in je achterbak, maar ik wilde haar tot haar laatste plekje brengen. Daar hebben we haar nog even lekker genuffeld (haar oortjes bleven zacht) en vaarwel gezegd. Afscheid nemen is nooit leuk, waar dan ook. Saartje was blij zolang wij bij haar waren, of dat nu thuis of in een 'kille' praktijkruimte was.

Hutsje schreef:

Cleo schreef:

Hutsje schreef:

Cleo schreef:Ik dacht bij mijn laatste 3 honden: "Waarom nog kwellen met een infuus in de poot?" Zo te lezen ben ik daar achteraf heel content mee. Geen piep of krijs gehoord.

@~Tine~ :Bij de laatste rit van onze DD was de assistente wel aanwezig en bleef ook aanwezig na zijn dood. Afschuwelijk! Je wil toch, in besloten kring, afscheid nemen van je hond.
Assistente stond met armen gevouwd ons doorlopend aan te kijken wanneer we eindelijk 'klaar waren'.
Pas in de auto heb ik het letterlijk uitgeschreeuwd.

verschrikkelijk. maar ook om het in een vreemde koude omgeving te doen vind ik.

Vind ik ook. Maar zie maar eens mensen op te trommelen die 75 kg ergens willen begraven.

maar je kan de hond toch thuis laten inslapen en daarna naar de da brengen? vrienden van ond die ook dd hebben doen dat ook zo.

Heb het hele topic niet meer gevolgd (rest moet ik nog bijlezen)
Ik weet eigenlijk niet zeker of thuis inslapen wel zo'n goede optie is voor mijn honden.
In december, toen het zo slecht ging met Q, hebben Rob en ik hier voors en tegens afgewogen en we kwamen er beiden niet uit.
De mensen die hier over de vloer komen zijn zeer bekend met de honden. Dat geldt dus niet voor een DA.
Q is bang in de praktijkruimte bij de DA, Queen weer niet. Q laat wel alles over zich heenkomen.
Bij onze 3 vorige honden (DA) zijn we net zolang gebleven totdat de hond echt koud en stijf werd. Wel achter gelaten bij de DA. Niet uit praktisch of financieel oogpunt. Puur op gevoel, hond is al dood en z/h ziel is allang ergens anders. Dit klinkt wellicht heel erg koud maar zo voelen/ervaren wij dit.
Met regelmaat bekijken we nog de foto's van hen.

ik heb mijn hond 10 dagen terug in oostenrijk laten inslapen en dat ging heel vredig,
er lagen 4 spuiten klaar met doorzichtige vloeistof die allemaal uit hetzelfde flesje kwamen en die werden rustig dmv een infuusje in haar voorpoot leeggespoten bij nummer twee zakte ze rustig weg en nr 4 heeft ze niet nodig gehad, ze heeft de hond nog voor de zekerheid 10 minuutjes laten liggen en toen pas het infuusje verwijderd,

ik zal eens aan mijn eigen da vragen hoe het bij hem gaat want die horrorverhalen die ik hier lees wil ik niet meemaken.

Mijn oudste kat heb ik thuis laten inslapen en dat is heel rustig en fijn gegaan.

Als het zover is met Tirsa, laat ik haar ook thuis inslapen, echter mag ze daarna mee met de DA voor de verdere verzorging voor de crematie.

Bij mijn hond Bobby ging het ook heel vredig, maar die was al zo ver weg...eerste spuitje in de spier heeft ie niet echt gevoeld en daarna was zijn hartslag al zo laag en ver weg...de spuit in het hart heeft ie ook niks meer van gemerkt en binnen een halve minuut was hij dood.
Was erg snel zei de da,maar dat kwam omdat ie al zo ziek was ...
Gewoon thuis laten doen, en daarna zelf naar het crematorium gebracht. We wilden niet dat de dierenambulance hem op kwam halen,en hem dan mee laten nemen met vreemden....Maar ja, in het crematorium moesten we hem natuurlijk toch alleen achterlaten, verschrikkelijk. Ik was heel erg blij toen we zijn as op konden halen en 'hij weer thuis ' was...

Bij de kat van mijn zus ging het minder vredig.
De spuit in zijn spier deed hem pijn , en daarna werd hij helemaal 'wild' mijn zus moest hem goed vasthouden anders was hij waarschijnlijk weg gerend, ik denk (hoop)niet dat hij dat bewust heeft meegemaakt.
Mijn zus heeft de hele tijd dat beeld nog in haar hoofd,alsof hij dus echt niet dood wou en ze voelt zich er heel rot over.
Later het spuitje in zijn hart,en dat ging ook al mis. De da kon het hart niet vinden omdat het hart weggedrukt was ergens door. De kat had kanker in zijn keel en misschien ook wel een grote tumor of iets dergelijks in de buurt van het hart,waardoor het hart aan de andere kant zat. Uiteidelijk is het toch gelukt en hebben we hem in de tuin begraven naast de andere kat die 2 jaar geleden is overleden.

Wij hebben onze Fritz wel bij de DA laten inslapen, ik het het helemaal niet als koud en kil ervaren.
Fritz is heel rustig ingeslapen en ik was heel, heel erg blij dat de DA heeft geregeld dat Fritz naar het crematorium werd gebracht.

Ik kon het niet aan om met mijn dode hond rond te gaan rijden.

Ik heb er altijd respect voor als mensen het wel kunnen trouwens, ik kan het echt niet

2 weken geleden hebben wij helaas afscheid moeten nemen van onze kanjer Joey en dat is heel rustig gegaan.
De eerste prik in zijn bil daar viel hij rustig in mijn armen bij in slaap en de tweede prik (in een ader in zijn voorpoot) deed hem uiteindelijk inslapen. Het prikken in het hart doet mijn DA niet, omdat dit volgens hem zeer ouderwets is.
De dierenambulance heeft hem na een uur opgehaald en naar het crematorium gebracht.

Ik vond het vreselijk, toen onze herder ingeslapen moest worden.
Toen nog bij de dierenkliniek , hij kreeg de eerste spuit maar wilde maar niet onder zeil. ben met hem over het erf gaan lopen, uiteindelijk ging hij liggen, kop op mijn schoot en het duurde maar en het duurde maar, keek me aan met zijn grote trouwe ogen. Vreselijk. Hij heeft daarna nog twee spuiten gehad recht in het hart. Het deed hem pijn. Ik vond het verschrikkelijk voor de hond, wil het nooit meer op die manier.
En toen met de hond op de achterbank naar huis rijden al jankend. Vreselijk.

Wat ik niet begrijp.... hoe kan zoiets fout gaan?

Eerst een prik om rustig te worden / te slapen. Oké dit kan bij de ene hond wat langer duren dan bij de ander.
Maar als de hond eenmaal rustig is, dan kan in de ader van de poot toch de definitieve injectie gezet worden?
En hoe kan dit dan mis gaan?

En worden de injectie in het hart pas gegeven als het andere niet gewerkt heeft of is dit bij sommigen ook direct zo gegaan en wat was de reden?

Ik wil het graag begrijpen, want dit lijkt me echt vreselijk om mee te maken als het zo ellendig gaat Het is al zo verdrietig, maar als het op zo'n nare pijnlijke manier gaat is het drama compleet.

Bij Danco verliep het gelukkig heel rustig.
Volgens mij werd de tweede injectie ook niet in het hart gegeven maar in zijn poot, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer (ik zag niet zoveel meer door mijn tranen).
Hij was heel snel "weg" en mijn ouders en ik zijn nog een tijdje bij hem gebleven. Daarna is hij bij de dierenarts gebleven. Niet wat ik wilde, maar de keuze van mijn ouders, wiens hond het was.
Het ziet er naar uit dat het ook niet meer lang zal duren voordat Snoepie die laatste reis zal gaan maken en ik hoop dat dat net zo respectvol en vredig gaat als bij Danco was.
Zoals ik er nu naar kijk wil ik bij Nika de dierenarts thuis hebben, of ik wil haar mee naar huis nemen. Ik wil dat zowel Marouck als Biène "afscheid" kunnen nemen als het zover is. Ik wil Nika ook niet achterlaten bij de dierenarts maar ik wil haar laten cremeren.

Wij hebben een paar dagen geleden een van de katten in laten slapen. Zij heeft na een narcoseprikje en een kwartiertje op schoot in slaap vallen een prik in de buikholte gekregen. De bedoeling was om het in de nieren te geven maar die waren niet te vinden. Ze sliep niet snel in en toen heeft de dierenarts bijgespoten richting de nieren en blijkbaar had hij goed gemikt want toen zag je haar meteen levenloos worden.
Hij vertelde dat hij als er geen eigenaren bij zijn direct in het hart prikt maar omdat dat geen prettig gezicht is doet hij het als er eigenaren bij zijn in de nier.
Al met al geen prettige ervaring, maar ook geen nare. Het hele gebeuren was niet vervelend en de kat is heel rustig ingeslapen.
Het feit dat ze ingeslapen moest worden is natuurlijk wel rot.

Ik heb godszijdanks nog nooit een van mijn beestjes in hoeven laten slapen, maar mocht dit ooit nodig zijn weet ik dankzij dit topic wel waar ik op moet letten en wat ik liever niet en wel wil (dus liever geen spuit in het hart als het niet nodig is bijv.)
Hoe verdrietig dit topic ook is, ik wil jullie iig bedanken dat jullie hierover posten zodat mensen die dit nog niet hebben mee gemaakt alvast erover na kunnen denken en alvast wat keuzes kunnen maken enz.
Op het moment dat het nodig is, ben je denk ik zo emotioneel en wil je zo graag dat je vriendje bij je blijft, maar ook zo graag dat hij geen pijn o.i.d meer heeft dat je verstand een beetje word vertroebeld door de emotie.
Misschien dat je dan teveel luistert naar de DA bijv. of wat anders.
Als je dat nu alvast bedenkt (hoe lastig ook want je wil er niet aan denken) hoe het ong moet gaan, nouja dan weet je ook beter wat je voor keuzes kunt maken..
Dat honden bijv. van slag raakte als ze erbij waren, dat wist ik niet, daar kan ik nu op letten, en de hartprik, dat wist ik ook niet, dat kan ik nu van tevoren aangeven dat ik dan iig niet wil.

voor alle mensen die het hebben mee gemaakt, want ondanks dat je voor je vriendje de beste beslissing neemt, lijkt het me een vreselijk moeilijke beslissing om te nemen...

Ook ik heb helaas 2 honden moeten laten inslapen. Mijn 1e hond een JR van bijna 17 jaar, daar ging ik mee naar de DA, omdat ze klachten had, ze was al 2 jaar aan het dementeren. En bleek bij de DA kankergezellen aan haar tepels te hebben. Toen besloten haar in te laten slapen, dat ging heel rustig en snel, maar ze was ook op. DA trok zich ook terug, zodat we in alle rust afscheid konden nemen.
Onze 2e hond was ruim 4 jaar, toen we die beslissing moesten nemen. We hadden besloten, het thuis te laten doen, omdat hij panisch was voor de praktijk. De DA had het er zichtbaar moeilijk mee, omdat hij nog zo jong was. DA werd ook begroet met een bal. Daarna de 1e spuit, toen hij lekker op z'n kussen lag, maar hij wilde alleen steeds maar zijn bal pakken.
Om een lang verhaal maar kort te maken, na die 1e spuit had hij er nog 3 nodig, om uiteindelijk heen te gaan. Volgens de DA kon het niet, hij bleef maar naar zijn hart luisteren, maar dat bleef maar kloppen.
Was een zeer intense én verdrietige ervaring.....

Ik heb tot nu toe nog niet gereageerd in dit topic.... maar dit is te erg. De 'nette' manier om een dier in te laten slapen: prik aCepromazine (kalmeermiddel) in de bil (intramusculair) dan even wachten tot het dier rustig is, dan catheter aanleggen (in de arm, of in de halsader- of willekeureig welke andere ader, wat het makkelijkst is-) dan via de ader pentobarbital inspuiten. Pentobarbital is een middel dat vroeger ook wel als anestesia gebruikt werd. Nu sobredoseer je dus.
Het kan zijn dat de patient er wat langer over doet om in te slapen: daarom laat je de catheter zitten. Bijspuiten kan dan.

In hart, of -erger nog- in nieren spuiten??? Dat slaat dus absoluut nergens op. Voor de patient erg pijnlijk en nooit nodig. Prutswerk van mensen die de titel DA niet waard zijn.

Kees

Casey schreef:Ik heb tot nu toe nog niet gereageerd in dit topic.... maar dit is te erg. De 'nette' manier om een dier in te laten slapen: prik aCepromazine (kalmeermiddel) in de bil (intramusculair) dan even wachten tot het dier rustig is, dan catheter aanleggen (in de arm, of in de halsader- of willekeureig welke andere ader, wat het makkelijkst is-) dan via de ader pentobarbital inspuiten. Pentobarbital is een middel dat vroeger ook wel als anestesia gebruikt werd. Nu sobredoseer je dus.
Het kan zijn dat de patient er wat langer over doet om in te slapen: daarom laat je de catheter zitten. Bijspuiten kan dan.

In hart, of -erger nog- in nieren spuiten??? Dat slaat dus absoluut nergens op. Voor de patient erg pijnlijk en nooit nodig. Prutswerk van mensen die de titel DA niet waard zijn.

Kees

Kun je mij dan vertellen, waarom Buddy, onze ruim 4 jarige rui, na de 1e spuit, er nog 3 nodig had.......??

thom schreef:

Casey schreef:Ik heb tot nu toe nog niet gereageerd in dit topic.... maar dit is te erg. De 'nette' manier om een dier in te laten slapen: prik aCepromazine (kalmeermiddel) in de bil (intramusculair) dan even wachten tot het dier rustig is, dan catheter aanleggen (in de arm, of in de halsader- of willekeureig welke andere ader, wat het makkelijkst is-) dan via de ader pentobarbital inspuiten. Pentobarbital is een middel dat vroeger ook wel als anestesia gebruikt werd. Nu sobredoseer je dus.
Het kan zijn dat de patient er wat langer over doet om in te slapen: daarom laat je de catheter zitten. Bijspuiten kan dan.

In hart, of -erger nog- in nieren spuiten??? Dat slaat dus absoluut nergens op. Voor de patient erg pijnlijk en nooit nodig. Prutswerk van mensen die de titel DA niet waard zijn.

Kees

Kun je mij dan vertellen, waarom Buddy, onze ruim 4 jarige rui, na de 1e spuit, er nog 3 nodig had.......??

Ik zat te denken en een aantal honden die ingeslapen werden en meerdere prikken nodig hadden waren nog vrij jong..
De honden hadden kwalen waardoor ze veel pijn hadden, of een ziekte o.i.d waardoor inslapen noodzakelijk was, maar het hart was waarschijnlijk zo sterk dat het daardoor minder snel stopte met kloppen..

Misschien zie ik het wel helemaal fout hoor en wil ook niemand een rot gevoel bezorgen of kwetsen, denk dat jullie allemaal het beste voor het beestje hebben gehandeld, maar een jong en sterk hart (of wat ouder en sterk hart) stopt nou eenmaal minder snel met kloppen..
Dat is bij mensen ook zo..

thom schreef: Kun je mij dan vertellen, waarom Buddy, onze ruim 4 jarige rui, na de 1e spuit, er nog 3 nodig had.......??

De ene hond heeft -helaas- meer nodig dan de andere. Dat is vervelend maar als je de catheter netjes laat zitten verder geen probleem. Omdat de catheter er al zit doet het ook niet extra pijn voor de hond. Bijspuiten is in mijn ogen onvergelijkbaar met in het hart of in de nieren spuiten. Daar is nooit een medische noodzaak toe. Daar reageerde ik op, niet op het feit dat er soms bijgespoten moet worden.

Kees

amelie schreef: Hij vertelde dat hij als er geen eigenaren bij zijn direct in het hart prikt maar omdat dat geen prettig gezicht is doet hij het als er eigenaren bij zijn in de nier.

Ik vind dit ook niet kloppen, dus als een beestje geen eigenaar heeft mag het pijn en stress hebben bij het doodgaan

4 maanden geleden hebben wij elza geheel onverwacht in moeten laten slapen. Van een gezonde hond was zij binnen 14 dagen ziek geworden met als diagnose acute leukemie. Elza was bijna 4 jaar oud.

Wij hadden haar naar Utrecht gebracht om nog onderzoeken te verrichten voor de toen nog onbekend diagnose. Die ochtend werd ik gebeld. Het was acute leukemie en haar situatie was heel onstabiel.
Als een gek naar Utrecht gereden. Daar lag zij op de intensive care. Wij zagen een hevig hijgende hond met bloedkorsten aan haar neus, poten onder het bloed, kaal geschoren plekken van al de onderzoeken. Het bleek dat zij ook al epileptische aanvallen had gehad.
Besloten werd om haar niet meer mee naar huis te nemen het risico was te groot dat zij onderweg zou overlijden.

Wat toen allemaal volgde blijft mij als een slechte film voor ogen.
De co-ass wilden haar zelf uit de "kooi" van de intensive care laten lopen. Dit ging niet meer. Toen pakten ze handdoeken om haar te ondersteunen, dit ging ook niet meer. Uiteindelijk haar op een brancard gelegd. Met Elza op de brancard en wij er achteraan naar een onderzoekskamertje gereden. Daar werd ze op de onderzoekstafel gelegd. Ze had het ontzettend moeilijk en dus besloten we om haar niet langer te kwellen. Daarop kwamen 2 artsen de kamer binnen. Ze had gelukkig nog een infuus in haar poot van de bloedtransfusie. 2 grote spuiten met roze vloeistof werden ingebracht. Heel langzaam voelde ik haar wegglijden. Een van de co-ass pakten de stethoscoop en bevestigde dat Elza overleden was. Ik kon het niet aan om Elza mee naar huis te nemen. Zij is daar 1 dag gebleven en toen overgebracht naar het crematorium in Stompwijk. Daar hebben wij persoonlijk afscheid van haar genomen. 4 lange uren hebben wij daar gewacht tot wij uiteindelijk haar urn in handen kregen en haar thuis een plekje konden geven.

Het hele proces van de euthanasie was voor Elza gelukkig niet pijnlijk omdat zij al in hele slechte conditie was. Zelf hoop ik van ganzer harte dat ik met onze overige honden nooit de rit naar utrecht meer hoef te maken en dat ik thuis of bij de DA afscheid mag nemen.

[quote="thom"]Ook ik heb helaas 2 honden moeten laten inslapen. Mijn 1e hond een JR van bijna 17 jaar, daar ging ik mee naar de DA, omdat ze klachten had, ze was al 2 jaar aan het dementeren. En bleek bij de DA kankergezellen aan haar tepels te hebben. Toen besloten haar in te laten slapen, dat ging heel rustig en snel, maar ze was ook op. DA trok zich ook terug, zodat we in alle rust afscheid konden nemen.
Onze 2e hond was ruim 4 jaar, toen we die beslissing moesten nemen. We hadden besloten, het thuis te laten doen, omdat hij panisch was voor de praktijk. De DA had het er zichtbaar moeilijk mee, omdat hij nog zo jong was. DA werd ook begroet met een bal. Daarna de 1e spuit, toen hij lekker op z'n kussen lag, maar hij wilde alleen steeds maar zijn bal pakken.
Om een lang verhaal maar kort te maken, na die 1e spuit had hij er nog 3 nodig, om uiteindelijk heen te gaan. Volgens de DA kon het niet, hij bleef maar naar zijn hart luisteren, maar dat bleef maar kloppen.
Was een zeer intense én verdrietige ervaring..... [/quote

Het blijkt af en toe wel te gebeuren dat het hart nog even door klopt. Mijn ervaring met honden die een natuurlijke dood sterven is dat het hart nog vaak even door klopt. Blijkbaar eerst hersendood en dat even later het hart ook stopt? Ik heb dus van een da gehoord dat het af en toe bij het in laten slapen ook gebeurt dat het hart nog even doorklopt.

Casey schreef:

thom schreef: Kun je mij dan vertellen, waarom Buddy, onze ruim 4 jarige rui, na de 1e spuit, er nog 3 nodig had.......??

De ene hond heeft -helaas- meer nodig dan de andere. Dat is vervelend maar als je de catheter netjes laat zitten verder geen probleem. Omdat de catheter er al zit doet het ook niet extra pijn voor de hond. Bijspuiten is in mijn ogen onvergelijkbaar met in het hart of in de nieren spuiten. Daar is nooit een medische noodzaak toe. Daar reageerde ik op, niet op het feit dat er soms bijgespoten moet worden.

Kees

Ik snap het dus ook niet.

Eerste spuit.. hond wordt rustig en valt in slaap.
Dan merkt de hond toch sowieso niks meer? (mits hem geen ernstig pijn wordt gedaan natuurlijk). Dan kan toch in alle rust een ader gevonden worden en het definitieve middel toegediend worden?
Klopt het hart nog, dan spuit je bij.

Godzijdank zijn mijn twee honden dus rustig heengegaan, maar onze hond vroeger thuis daar duurde het ook enorm lang bij.
Die was 17 jaar en had zelfs een hartkwaal..... maar hij heeft geen injecties in zijn hart gekregen, volgens mij werd er bijgespoten.

(overigens is deze reactie absoluut geen verwijt naar wie dan ook toe, maar ik snap dus niet waarom de injecties rechtsstreeks in het hart nodig zijn).

Caro. schreef:(ik snap dus niet waarom de injecties rechtsstreeks in het hart nodig zijn).

in mijn geval, was dat omdat de adertjes al 3 x geknapt waren met het proberen in te spuiten van de dodelijke vloeistof.... het duurde te lang dus ik heb ervoor gekozen om in het hart te spuiten.. dat was direct gebeurd.

amelie schreef:Hij vertelde dat hij als er geen eigenaren bij zijn direct in het hart prikt maar omdat dat geen prettig gezicht is doet hij het als er eigenaren bij zijn in de nier.

ik ben erbij geweest en de 2e spuit was dus in het hart... niks gemerkt hoor aan het hondje... het was meteen over..
Hier wordt niks ingeslapen als ik er niet bij ben...

Tiny schreef:

amelie schreef: Hij vertelde dat hij als er geen eigenaren bij zijn direct in het hart prikt maar omdat dat geen prettig gezicht is doet hij het als er eigenaren bij zijn in de nier.

Ik vind dit ook niet kloppen, dus als een beestje geen eigenaar heeft mag het pijn en stress hebben bij het doodgaan

Volgens mij is een spuit direct in het hart juist de snelste en meest pijnloze manier, alleen voor de eigenaar vervelend om te zien. Door de hond eerst te laten slapen krijgen de baasjes nog de kans om even alleen te kunnen zijn met de hond om afscheid te nemen.

Ik moet denken aan een zeer oude kat, gelukkig niet van ons, die een spuit kreeg, recht in zijn hart. Die gilde het uit, vloog door alle hoeken van de kamer om dan ineens met een plof op de grond neer te komen. Dood.
In het hart is gewoon ouderwets, dat deden die veeartsen vroeger maar het is nu toch een andere tijd. In de poot de laatste prik is heel wat dragelijker lijkt me, zowel voor het dier als voor de eigenaar.

Onze Buddy, van ruim 4 jaar had waarschijnlijk een heel sterk hart, was nog een jonge hond natuurlijk. Na de 1e spuit, sedatie, bleef hij maar met z'n bal bezig. Toen kreeg hij de "fatale" spuit, maar die hielp niet, eerst laten inwerken, hij bleef wakker, en bij ons, na een tijdje de 3e spuit, en volgens DA moest hij toch gaan slapen, maar dat deed hij niet.....hij bleef ons aankijken, en wou nog steeds zijn bal. Zijn hart was nog erg krachtig aan het kloppen, DA steeds luisteren, en vond die 4e spuit echt nodig......daarna was hij ook niet meteen weg, maar je zag wel ogen wegdraaien, en lichaam helemaal ontspannen.....Daarna ging hij toch echt langzaam van ons weg.
Denk ook wel, dat het te maken heeft, of je een oude zieke hond, of een jonge zieke hond laat inslapen.
Kan niet zeggen, dat het er makkelijker door werd, integendeel......

Buddy had geen infuus, dus elke spuit moest afzonderlijk gegeven worden.
Getver, wat een klote-verhaal, als ik het zo opschrijf, beleef ik het opnieuw.

Volgens mij zijn alle spuiten iintramusculair gegeven, maar dat weet ik niet meer helemaal zeker, kwamen zoveel emoties bij.......

Ik weet wel zeker, dat als het zover is voor Yla, ze thuis ingeslapen gaat worden. Ondanks deze ervaring, want er was wel ALLE tijd, zeker heel erg belangrijk....!!!!!!!!!!!

thom schreef:Onze Buddy, van ruim 4 jaar had waarschijnlijk een heel sterk hart, was nog een jonge hond natuurlijk. Na de 1e spuit, sedatie, bleef hij maar met z'n bal bezig. Toen kreeg hij de "fatale" spuit, maar die hielp niet, eerst laten inwerken, hij bleef wakker, en bij ons, na een tijdje de 3e spuit, en volgens DA moest hij toch gaan slapen, maar dat deed hij niet.....hij bleef ons aankijken, en wou nog steeds zijn bal. Zijn hart was nog erg krachtig aan het kloppen, DA steeds luisteren, en vond die 4e spuit echt nodig......daarna was hij ook niet meteen weg, maar je zag wel ogen wegdraaien, en lichaam helemaal ontspannen.....Daarna ging hij toch echt langzaam van ons weg.
Denk ook wel, dat het te maken heeft, of je een oude zieke hond, of een jonge zieke hond laat inslapen.
Kan niet zeggen, dat het er makkelijker door werd, integendeel......

Buddy had geen infuus, dus elke spuit moest afzonderlijk gegeven worden.
Getver, wat een klote-verhaal, als ik het zo opschrijf, beleef ik het opnieuw.

Volgens mij zijn alle spuiten iintramusculair gegeven, maar dat weet ik niet meer helemaal zeker, kwamen zoveel emoties bij.......

Ik weet wel zeker, dat als het zover is voor Yla, ze thuis ingeslapen gaat worden. Ondanks deze ervaring, want er was wel ALLE tijd, zeker heel erg belangrijk....!!!!!!!!!!!

Wat een vreselijke ervaring

Joyce schreef:

Tiny schreef:

amelie schreef: Hij vertelde dat hij als er geen eigenaren bij zijn direct in het hart prikt maar omdat dat geen prettig gezicht is doet hij het als er eigenaren bij zijn in de nier.

Ik vind dit ook niet kloppen, dus als een beestje geen eigenaar heeft mag het pijn en stress hebben bij het doodgaan

Volgens mij is een spuit direct in het hart juist de snelste en meest pijnloze manier, alleen voor de eigenaar vervelend om te zien. Door de hond eerst te laten slapen krijgen de baasjes nog de kans om even alleen te kunnen zijn met de hond om afscheid te nemen.

Zo heb ik het ook altijd begrepen. Ik schrik er eigenlijk enorm van dit juist wel heel pijnlijk zou zijn.
Bij mijn kat merkte ik niet dat de spuit rechtstreeks in het hart pijnlijk was, ze was echt helemaal onder zeil.
Ik vond het ook niet heel erg naar om te zien. Nou ja, het hele inslapen was natuurlijk wel heel naar (hoewel het een lieve/warme da was, dat was fijn).

Caro. schreef:
Ik vond het juist weel heel 'fijn' (vreemd woord gezien de omstandigheden, maar je snapt wel wat ik bedoel) om Moritz weer mee terug te nemen.
Bij Nouschka had ik dit niet gedaan en haar achterlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Moritz ging mee, in zijn eigen dekentje, weer mee naar huis.

Bij het crematorium, waar we hem zelf gebracht hebben, moesten we hem uiteraard wel achterlaten en dat punt vind ik dus echt afschuwelijk

Dit gedeelte zou ik, als het even kan, nooit meer anders doen: zelf mijn hond weer meenemen en wegbrengen.
Voor mij is het een belangrijk stuk verwerking, maar uiteraard is alles hier omheen ontzettend persoonlijk en moet iedereen het doen zoals het het beste voelt.

Ik heb het ook zo gedaan met Yildah, ik kon haar echt niet bij de DA achterlaten. Ik heb haar nog twee uur thuis gehad voordat ik naar het crematorium ging. En inderdaad, het achterlaten bij het crematorium staat nog op mijn netvlies gebrand. Het besef dat dat het aller aller laatste moment is dat je je hond nog ziet en kan aanraken.....krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen.

Sandro kreeg de eerste spuit onderhuids, hij gaf geen kik maar had wel een tweede spuit nodig om echt onder zeil te zijn.
Yildah kreeg de spuit in haar spier en zag gaf wel even een flinke gil. Daarna zakte ze al snel weg.