Het HondenForum

Hè meis

Ik weet 't ... het is zeker niet hetzelfde als iemand naast je hebben zitten en een échte arm om je heen maar in gedachten zijn er een heleboel mensen hier bij je .

Deze week en zeker volgende week donderdag !
Sterkte Marloes !

Marie-José schreef:Hè meis
Ik weet 't ... het is zeker niet hetzelfde als iemand naast je hebben zitten en een échte arm om je heen maar in gedachten zijn er een heleboel mensen hier bij je .
Deze week en zeker volgende week donderdag !
Sterkte Marloes !

Dat weet ik, en ik vind jullie allemaal ontroerend lief!

Vanaf donderdag kan ik gebeld worden, maar donderdag is echt op zijn allervroegste, dus het zal wel de week daaop worden...
En voor hetzelfde geld is er een pilletje tegen ofzo, dat kan wellicht ook nog.

Dikke kus Marloes..voor jezelf en voor lieve Moos. Wat een verdriet allemaal zo!

Moos schreef:
Marie-José schreef:Hè meis
Ik weet 't ... het is zeker niet hetzelfde als iemand naast je hebben zitten en een échte arm om je heen maar in gedachten zijn er een heleboel mensen hier bij je .
Deze week en zeker volgende week donderdag !
Sterkte Marloes !
Dat weet ik, en ik vind jullie allemaal ontroerend lief!

Vanaf donderdag kan ik gebeld worden, maar donderdag is echt op zijn allervroegste, dus het zal wel de week daaop worden...
En voor hetzelfde geld is er een pilletje tegen ofzo, dat kan wellicht ook nog.

We gaan gewoon volop duimen dat het "met een pilletje" is op te lossen

tekkel schreef:Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.

Of Moosje erg veel hinder ondervindt van het feit dat hij niet zo veel kan op het ogenblik weet ik niet. Die krampen kunnen best pijnlijk zijn

Een hond schikt zich inderdaad redelijk snel in het onvermijdelijke.
Het punt is dat Marloes er veel moeite mee heeft en dat kan ik me heel goed voorstellen.
Moos is per slot nog een jonge hond, die normaal gesproken nog onuitputtelijk rond zou kunnen sjeezen.

De reden dat ik het positieve er uit haal (dat hij nog wel kan genieten) is meer om Marloes een hart onder de riem te steken.

Maar ik meen het wel!!
Moosje geniet van die momenten.
Daarvan ben ik overtuigd.

En Marloes, we zijn zeker in gedachten bij je, dus helemaal alleen ben je niet

ranetje schreef: Of Moosje erg veel hinder ondervindt van het feit dat hij niet zo veel kan op het ogenblik weet ik niet. Die krampen kunnen best pijnlijk zijn
Een hond schikt zich inderdaad redelijk snel in het onvermijdelijke.
Het punt is dat Marloes er veel moeite mee heeft en dat kan ik me heel goed voorstellen.
Moos is per slot nog een jonge hond, die normaal gesproken nog onuitputtelijk rond zou kunnen sjeezen.

Ik vind het inderdaad ook moeilijk te beoordelen omdat Moos natuurlijk een hond is van het best inschikkelijke type (ik bedoel, hij is geen Border uit werklijnen), en de meeste honden zich ook gewoon snel schikken.
Er zijn ook honden die nooit verder komen dan de hoek van de straat, en die zich daarnaar schikken. Er zijn ook honden die dagelijks 8 uur in de bench zitten, en de nachten ook, die zich daarnaar schikken zonder zichtbare moeite. Maar maakt dat dat dan ook helemaal niet zielig....?

Ik heb wel het idee dat Moos ergens doorheeft dat hij niet helemaal jofel is; er is een reden waarom hij besluit om niet meer lang te rennen, om niet meer met Saar te spelen.

De reden dat ik het positieve er uit haal (dat hij nog wel kan genieten) is meer om Marloes een hart onder de riem te steken.
Maar ik meen het wel!!
Moosje geniet van die momenten.
Daarvan ben ik overtuigd.

Daar ben ik ook van overtuigd hoor

Moos is gelukkig ook enorm van het type pluk de dag, en als er ook maar een beetje plezier te vinden valt zal hij het vinden

En zoals ik eerder ook al zei, als je hem in het bos of de duinen ziet zou je niet zeggen dat er uberhaupt iets met hem is

Maar er is wel iets...

En Marloes, we zijn zeker in gedachten bij je, dus helemaal alleen ben je niet

Ik vind het echt enorm lief hoe jij ook zo meedenkt en -leeft hoor!

Moos schreef:
Daar ben ik ook van overtuigd hoor Moos is gelukkig ook enorm van het type pluk de dag, en als er ook maar een beetje plezier te vinden valt zal hij het vinden
En zoals ik eerder ook al zei, als je hem in het bos of de duinen ziet zou je niet zeggen dat er uberhaupt iets met hem is
Maar er is wel iets...

Hier hadden we het een tijdje geleden nog over. Als je hem ziet lopen tijdens een wandeling dan zou je echt niet zeggen dat er iets aan de hand is. Je ziet hem dat echt genieten.

Ik blijf nog steeds duimen dat er uit het onderzoek iets behandelbaars is.

Ik ben in gedachte bij je donderdag en als ik iets voor je kan doen, laat het weten

Sita schreef:
Hier hadden we het een tijdje geleden nog over. Als je hem ziet lopen tijdens een wandeling dan zou je echt niet zeggen dat er iets aan de hand is. Je ziet hem dat echt genieten.

Nee, precies

Hoogstens dat het achteraf gezien het best ook eens hierdoor zou kunnen komen dat hij dus ook (vrijwel) niet meer met Sita speelde de laatste paar wandelingen, zelfs niet na onze aanmaningen.
Het is eigenlijk ook pas sinds ik dat wagentje in ben gaan voeren dat het op bepaalde momenten opvalt dat hij dus gewoon echt moe is, maar best door blijft lopen als dat moet.

Ik blijf nog steeds duimen dat er uit het onderzoek iets behandelbaars is.

Ik ben in gedachte bij je donderdag en als ik iets voor je kan doen, laat het weten

Duimen kunnen we altijd gebruiken

Het is vanaf donderdag dat ik wat kan horen he? Dus grote kans dat het niet donderdag wordt

En dat laatste is lief, en zal ik onthouden!

Hier duim ik ook voor je, ZEKER dat je donderdag iets zeker weet.....
Die onzekerheid sloopt je, Knuffel voor Moos, én sterkte voor jou............!!!!!!!!!!!!!

tekkel schreef:
ranetje schreef:Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten
Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.

Hoe dan ook, ik kan je uit ervaring vertellen dat het het baasjes hart breekt om je hond zo te moeten beperken.. Misschien is het anders als de hond zelf kiest om bijv. niet verder te lopen, maar Dante heeft echt depressieve periode's gehad (die wilde wel maar mocht maar heel weinig lopen). Ook al zou je hond het gewoon accepteren; dat is toch niet wat je wilt voor je hond?

Misschien projecteer ik het allemaal een beetje teveel, maar als ik het verhaal van Moos lees, komt het gevoel van toen met Dante weer helemaal boven. Het gevoel van 'wat doe ik mijn hond aan'... Ik blijf dus maar hopen en duimen dat het bij Moos net zo zal gaan als bij Dante; dat er uiteindelijk een medicijn uitkomst kan bieden!

Moos schreef:
tekkel schreef:
ranetje schreef:Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten
Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.
Dat ligt eraan of hij tussendoor echt alleen maar sneller moe is, of dat hij sneller moe is door of ongemak, of pijn.
Moos is een hond die bij wijze van spreken met 2 gebroken poten nog leuke mensen gaat knuffelen of een koekje komt jatten. Dat blijkt ook wel, want in volle kramp kroop hij over de grond om zijn favoriete baasje een knuffel te gaan geven..

Ik vind het eerlijk gezegd heel moeilijk om een uitspraak te doen over of de manier waarop het nu gaat, en waarop hij nu leeft. zielig is voor hem.
Dat wil zeggen, zoals het nu gaat vind ik wel acceptabel, 30-45 min lopen dan in het karretje, nooit meer ballen, en om de paar weken zo'n aanval.
Maar als het nog minder zou gaan worden (ooit)? Voor een hond van net 5 jaar oud, die dus altijd heel veel vreugde haalde uit wandelen, racen, en ballen, en spelen met Saar (wat hij dus ook vrijwel niet meer doet)? Hij heeft gewoon hele vrolijke momenten, maar ook momenten dat hij niet blij is, buiten die aanvallen om dan. Hij zal niet denken "vroeger kon ik nog dit of dat", maar hij heeft volgens mij wel momenten dat hij zich niet lekker voelt. Of dat is doordat hij zo snel moe is, doordat hij pijn of ongemak heeft, dat weet ik niet. En hij moet ook doorhebben dat hij bepaalde dingen niet meer kan. Als hij te lang hard rent gaat hij struikelen, dus dat doet hij niet meer. Hij speelt vrijwel niet meer met Saar, en sjokt en blijft achter als hij te lang loopt. Hij zal er niet bij na kunnen denken dat hij dat niet meer kan zoals wij dat doen, maar hij heeft het wel door, want hij gaat ernaar leven zeg maar
Zoals het nu gaat kan het best, en heeft het leuke en fijne echt wel (behoorlijk!) de overhand. Mijn enorme angst is dat het minder gaat worden. Of eigenlijk, mijn angst is ook wel dat het zo blijft....Een hond van 5 die na 45 min wandelen in een karretje moet; die van 10 uur 's ochtends tot 16 uur 's middags half in coma ligt op die 45 min. wandelen. Dat is niet wat ik echt voor ogen heb voor zo'n jonge hond. Maar het is wel acceptabel, dat wel.

Het kwam vandaag opeens wel even hard aan dat dat telefoontje met de uitslag dus vanaf volgende week donderdag op elk willekeurig moment kan komen, en dat ik dan bovendien tijdens dat telefoontje, en daarna, gewoon in mijn eentje hier zit. Dat, met het feit dat het ook een niet zo fijne uitslag kan zijn, maakt me wel bang

Het is gewoon waardeloos dat je iedere keer zo lang moet wachten! Dat is slopend en maakt dat je je van alles in je hoofd haalt. Schrijf het lekker van je af als je verdrietig bent; er wordt in ieder geval met je meegeleeft!

Moon schreef:
tekkel schreef:
ranetje schreef:Fijn dat hij zo toch lekker kan genieten
Volgens mij (maar jij weet dat waarschijnlijk beter) is het ook helemaal niet zielig voor Moos, wat hij heeft.
Die krampen natuurlijk wel, daar heeft hij erge pijn van.
Maar ik bedoel dat hij sneller moe is. Zo'n hond accepteert dat toch gewoon? En gaat niet vergelijken met 'goh, een half jaar eerder kon ik nog....' enz? Hij gaat lekker in z'n karretje liggen en vindt dat ook wel prima.
Hoe dan ook, ik kan je uit ervaring vertellen dat het het baasjes hart breekt om je hond zo te moeten beperken.. Misschien is het anders als de hond zelf kiest om bijv. niet verder te lopen, maar Dante heeft echt depressieve periode's gehad (die wilde wel maar mocht maar heel weinig lopen). Ook al zou je hond het gewoon accepteren; dat is toch niet wat je wilt voor je hond?

Misschien projecteer ik het allemaal een beetje teveel, maar als ik het verhaal van Moos lees, komt het gevoel van toen met Dante weer helemaal boven. Het gevoel van 'wat doe ik mijn hond aan'... Ik blijf dus maar hopen en duimen dat het bij Moos net zo zal gaan als bij Dante; dat er uiteindelijk een medicijn uitkomst kan bieden!

Je projecteert niet hoor; of misschien wel, maar dan voel ik het wel precies zo

Mijn hart breekt ook; als ik zie dat Moos blijft liggen (dus niet eens zitten, maar liggen) in zijn wagentje als zijn allerliefste hondenvriendje langs komt rennen, als ik zie dat hij er zelf in wil springen, maar dat die dag niet gaat. Als ik 's avonds de slaapkamer in kom, en Moos staat met een sneu koppie naar het bed te staren omdat hij op dat moment niet meer kan springen. Als Saar haar kont in zijn snuit duwt, tegen hem aanhupst, rondjes om hem heen rent, en Moos dan van haar wegloopt buiten.
En helemaal tijdens zo'n krampaanval. Ja, dan breekt mijn hart

Gelukkig is wat ik hierboven beschrijf op slechte dagen, en zijn er ook dagen dat hij wel kan springen, dat hij wel gaat zitten piepen om zijn wagentje uit te mogen als hij zijn favo vriendjes hoort of ziet. Dagen dat hij echt niet uit zichzelf in zijn wagentje wil na 20 min lopen ofzo. En dagen dat hij wel eventjes met Saar speelt, maar dat is dan over de hele dag verdeeld een minuut of 10-15, meer zal het niet zijn.
Maar na zo'n 40 min lopen blijft hij er altijd rustig op zijn scheve kontje inzitten. Heeft hij gerend, of wat langer gelopen, dan gaat hij altijd uit zichzelf erin liggen.
En dat is geen leven wat ik voor hem als jonge hond voor ogen heb

Pfffffffffffffffffffffff, wat is dat moeilijk.................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jee, Marloes... Arme Moos, arme jij...

Wat een verdrietige toestanden met hem. Ik kan me voorstellen dat dit heel zwaar is.
Heel veel sterkte, hoor...

Inge O schreef:
ik kan me dat ook nog heel goed herinneren van jong attackje, toen ze die auto-immuunziekte had. nergens had ze zin in, alle jonge hondjes van haar leeftijd (en nog schrijnender, ook haar nestgenootjes-op-bezoek) speelden zich helemaal te pletter, en zij lag daar, vaak zelfs helemaal in een bolletje gedraaid te slapen, terwijl de rest om haar heen zoefde.

op gehoorzaamheidstraining hoefde ik haar nooit bezig te houden tussen twee oefeningen door, want dan lag ze alweer te slapen - op het eindexamen gehoorzaamheid moest ze voor een bepaalde oefening nogal lang wachten en moest ik haar (zelfs op een vreemd terrein) wakker maken om aan de oefening te beginnen .

daar voel je jezelf heel erg rottig onder, ja, zelfs al geniet de hond wel van de momenten tussendoor.

Dat helemaal in een bolletje liggen doet Moos ook heel veel nu. Dat is zijn "ik ben helemaal weg in slaap" stand.

Zo ligt hij er nu bij, na 40 min wandelen:

Afbeelding

Ondertussen ben ik naar de keuken gelopen om de batterijen van de camera te wisselen; heb daar met een knal per ongeluk de batterijen op de parkervloer laten vallen, en heb met wat keukenkastjes staan rammelen om nieuwe te vinden.
Saar (die wel gewoon langer gewandeld heeft) ligt me al die tijd te volgen met haar ogen; kijkt elke keer op als ik herrie maak, gaat tussendoor allert rechtop zitten. En de keuken, hmm, daar zou weleens wat eetbaars kunnen vallen!
Moos lag zo, en lag na al mijn gerommel nog net zo.

...knuffel voor Moos....

Ik realiseer me nu trouwens pas opeens dat de laatste weken Moos vrijwel niet meer smakt. Het afgelopen 3/4 jaar is hij dat steeds meer gaan doen tot op een punt dat ik halve nachten met een smakkende hond naast me lag; sommige nachten meer dan andere. Overdag deed hij het ook wel, maar dat viel veel minder op vanwege andere geluiden in het huis, en het feit dat hij dan niet zoals 's nachts tegen me aanlag.
De afgelopen weken, sinds we minder wandelen, is dat beduidend minder geworden (tot helemaal weg vaak eigenlijk).
Alleen tijdens die aanval 's nachts, toen smakte hij weer gigantisch.

Wat ik me ook opeens bedenk is dat dat smakken ook weg was toen hij een half jaar geleden 5 dagen rymadil kreeg i.v.m de verdenking van rugklachten.

Zou hij dan toch pijn of ongemak hebben (gehad), en vandaar dat smakken?

Inge O schreef:
Moos schreef: Zou hij dan toch pijn of ongemak hebben (gehad), en vandaar dat smakken?
het is niet te bewijzen maar daar ben ik toch bijna zo goed als zeker van .

Stom dat je (ik dus) daar dan ook niet eerder aan denkt eigenlijk

Ik dacht gewoon dat hij een zwakke maag had. Nou ja, behalve toen na die paar dagen rymadil, maar toen leek het ons nog wel wat onwaarschijnlijk dat hij echt pijn/ongemak zou hebben. Die steeds vaker voorkomende aanvallen waren toen ook nog niet aan de orde natuurlijk, die kwamen (veel) later pas.
Tijdens dat weekje rymadil moest ik hem ook wat rustiger houden natuurlijk!

Gewoon nog maar even een extra knuffel voor jou en Moos.

Ari@ne schreef:Gewoon nog maar even een extra knuffel voor jou en Moos.

Moos maakt weer een vreugdedansje van de knuffel

Hij is vandaag sowieso erg vrolijk moet ik zeggen!! Je zou er haast een extra ronde van door het bos gaan, maar dat doen we dan maar niet

Moos schreef:
Ari@ne schreef:Gewoon nog maar even een extra knuffel voor jou en Moos.

Moos maakt weer een vreugdedansje van de knuffel
Hij is vandaag sowieso erg vrolijk moet ik zeggen!! Je zou er haast een extra ronde van door het bos gaan, maar dat doen we dan maar niet

Ik snap dat de verleiding dan groot is, maar heel verstandig om het niet te doen

Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen

Enne, hoe gaat het verder?

Moon schreef:Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen
Enne, hoe gaat het verder?

Volgens mij moeten ze nog een weekje wachten ofzo, maar ik ga ook alvast duimen. Succes en een knuf voor Moos.

P.s. Ik ben net terug van vakantie, maar moest toch wel af en toe aan Moos denken.

Moon schreef:Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen
Enne, hoe gaat het verder?

In theorie kan ik vanaf vandaag gebeld worden, de praktijk is alleen vaak anders zei de neuroloog ook meteen. Dus ik heb als zelfbescherming er maar eind volgende week van gemaakt...

Ik probeer ook maar om er niet aan te denken dat ik elk moment gebeld kan worden, anders word ik gek

Moos heeft de laatste paar dagen echt goede dagen; veel energie, rent ook regelmatig en sjokt wel maar weinig. Waar dat nou door komt, geen idee

Maar dat is al 1.5 jaar zo natuurlijk, opeens gaat het heel goed, en dan opeens weer slechter.
Hij gaat nog wel na 45 min netjes in zijn wagentje zitten, op zijn scheve kontje. Zijn relax stand noem ik dat, dan is hij echt wel wat moe. Als hij nog niet moe is dan gaat hij in de 'actieve zit', en dan laat ik hem er ook weer uit.
Ik heb hem net opgehaald (met Saar) bij de oppas (vanwege de hechtingen), en hij is nu in coma gevallen op de bank. Saar ligt zich wat te vervelen, en houdt mij in de gaten, Moos is volledig van de wereld.

Zenda schreef:
Moon schreef:Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen
Enne, hoe gaat het verder?
Volgens mij moeten ze nog een weekje wachten ofzo, maar ik ga ook alvast duimen. Succes en een knuf voor Moos.

P.s. Ik ben net terug van vakantie, maar moest toch wel af en toe aan Moos denken.

Wat lief!

Moos schreef:
Moon schreef:Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen
Enne, hoe gaat het verder?
In theorie kan ik vanaf vandaag gebeld worden, de praktijk is alleen vaak anders zei de neuroloog ook meteen. Dus ik heb als zelfbescherming er maar eind volgende week van gemaakt...
Ik probeer ook maar om er niet aan te denken dat ik elk moment gebeld kan worden, anders word ik gek

Moos heeft de laatste paar dagen echt goede dagen; veel energie, rent ook regelmatig en sjokt wel maar weinig. Waar dat nou door komt, geen idee Maar dat is al 1.5 jaar zo natuurlijk, opeens gaat het heel goed, en dan opeens weer slechter.
Hij gaat nog wel na 45 min netjes in zijn wagentje zitten, op zijn scheve kontje. Zijn relax stand noem ik dat, dan is hij echt wel wat moe. Als hij nog niet moe is dan gaat hij in de 'actieve zit', en dan laat ik hem er ook weer uit.
Ik heb hem net opgehaald (met Saar) bij de oppas (vanwege de hechtingen), en hij is nu in coma gevallen op de bank. Saar ligt zich wat te vervelen, en houdt mij in de gaten, Moos is volledig van de wereld.

O, eh, sorry dat ik je eraan heb herinnerd

En geniet maar lekker van hem zoals hij nu is; kunnen jullie weer een beetje bijtanken

Moon schreef:
Moos schreef:
Moon schreef:Kon je nou vanaf vandaag gebeld worden over de uitslag of volgende week, kon het even zo snel niet vinden. Zo ja, begin ik alvast maar weer met duimen
Enne, hoe gaat het verder?
In theorie kan ik vanaf vandaag gebeld worden, de praktijk is alleen vaak anders zei de neuroloog ook meteen. Dus ik heb als zelfbescherming er maar eind volgende week van gemaakt...
Ik probeer ook maar om er niet aan te denken dat ik elk moment gebeld kan worden, anders word ik gek

Moos heeft de laatste paar dagen echt goede dagen; veel energie, rent ook regelmatig en sjokt wel maar weinig. Waar dat nou door komt, geen idee Maar dat is al 1.5 jaar zo natuurlijk, opeens gaat het heel goed, en dan opeens weer slechter.
Hij gaat nog wel na 45 min netjes in zijn wagentje zitten, op zijn scheve kontje. Zijn relax stand noem ik dat, dan is hij echt wel wat moe. Als hij nog niet moe is dan gaat hij in de 'actieve zit', en dan laat ik hem er ook weer uit.
Ik heb hem net opgehaald (met Saar) bij de oppas (vanwege de hechtingen), en hij is nu in coma gevallen op de bank. Saar ligt zich wat te vervelen, en houdt mij in de gaten, Moos is volledig van de wereld.
O, eh, sorry dat ik je eraan heb herinnerd
En geniet maar lekker van hem zoals hij nu is; kunnen jullie weer een beetje bijtanken

Hahahah, ja, want zonder die herinnering had ik er al dagen niet aan gedacht

Genieten doen we

Inge O schreef:
nee, natuurlijk niet, gelukkig heb je ons nog hè .

Nou, toevallig ben ik wel heel erg blij met jullie

Het gaat nu niet helemaal lekker meer met Moos helaas...
Gisteren heeft hij voornamelijk geslapen en als het aan hem lag had hij de hele lange wandeling (met Sita en Taro, gezellig

) in zijn wagentje gezeten. Zat weinig fut in, veel achter mee aanhobbelen/sjokken en vragen om zijn wagentje.
Vannacht heeft hij de hele nacht liggen smakken. Van pijn, van onrust, last van zijn maag onafhankelijk van zijn spieren? Ik heb geen idee

Vanochtend tijdens de lange wandeling wilde hij wel graag lopen, dus ik dacht dat hij weer helemaal bij was getrokken, en heb hem ook en minuut of 50 mee laten lopen, soms stukjes rennen. Er waren zooooveel lekker luchtjes die hij moest ruiken vond hij.
Komen we net thuis, eten gegeven, kom ik de kamer weer in staat hij met zijn staart nog net niet tussen zijn poten, kop laag, maar wat te staan. Toen ik zijn naam zei en hem aanhaalde kon er niet meer dan een heel flauw kwispeltje vanaf.
Daarna probeerde hij in de hoek van de bank te gaan liggen, maar blokkeerde als hij zijn voorpoten/kop neer moest leggen. Heb hem bij me geroepen en tegen me aan laten liggen, maar daar ook weer precies hetzelfde; hij ging niet helemaal liggen.
Nu ligt hij wel gelukkig helemaal in zijn mand te doezelen, maar net lag hij alweer te smakken.
Edit: hij kan zijn ligplek niet vinden; wisselt maar van plek naar plek...

Hopenlijk trekt hij snel weer bij...

Wat naar nou toch Marloes

Ik hoop dat de uitslag niet lang meer op zich laat wachten.
Knuffel hem nog maar even van mij en neem er zelf ook een

Saartje mag ook een knuffeltje hoor!!

Het HondenForum

EMG en spierbiopt Moos-uitslag p. 26....