Het HondenForum

ranetje schreef:Veel meer dan stug volhouden kan je ook niet
Als er na een aantal dagen geen verschil te merken is misschien maar weer even contact opnemen met oom dokter

Het is ook de bedoeling dat ik hem op de hoogte houd, dus dat doe ik dan zeker inderdaad.
Ook als het wel nog gaat werken overigens.

Het kan meer tijd nodig hebben Marloes.
Ik denk dat je pas over ca. een week kan zeggen of het iets doet of niet..... we duimen hard voor het eerste natuurlijk

Dikke kerstknuffies aan Moos en natuurlijk ook aan Saar

Als je pijn hebt, en die pijn is ineens weg, dan is het vaak juist zo dat je ineens doodmoe bent. Is het ook niet zo dat hij wel meer ontspannen is? Slapen en moe zijn zegt misschien niet zoveel over pijn hebben of niet. Het zal denk ik niet zo zijn dat hij van de Rimadyl ineens veel actiever wordt. Maar misschien meer ontspannen omdat de pijn weg is.

Baily schreef:Als je pijn hebt, en die pijn is ineens weg, dan is het vaak juist zo dat je ineens doodmoe bent. Is het ook niet zo dat hij wel meer ontspannen is? Slapen en moe zijn zegt misschien niet zoveel over pijn hebben of niet. Het zal denk ik niet zo zijn dat hij van de Rimadyl ineens veel actiever wordt. Maar misschien meer ontspannen omdat de pijn weg is.

Sinds ik hem niet meer 'dwing' om uren mee te lopen is hij eigenlijk nooit echt heel duidelijk niet ontspannen zeg maar. Toen we nog niet met het wagentje liepen was hij wel vaak onrustig, kon geen ligplek vinden etc.
Dat onrustige heeft hij heel soms nog wel, maar weinig
Hij is voornamelijk voor zijn doen sloom, en aan zijn oogjes te zien 'ongelukkig', de laatste tijd. Gisterenavond liet ik weer wat te eten op de grond vallen in de keuken, en daar reageert hij dan dus niet op. Vroeger viel hij dan bijna van de bank om het op te komen eten.
(ik woon klein, met open keuken, en de afstand van de bank tot de keuken zal een meter of 3-4 zijn. Dan staat Saar het dus ongeveer voor zijn neus op te eten, interesseert hem niet meer).

Ik ben toch wel heel erg bang dat hij weer permanent iets ingeleverd heeft, qua wat hij aankan voordat hij moeite krijgt met lopen, of qua moeheid instort...
Hij heeft natuurlijk afgelopen weekend 2 dagen achter elkaar problemen met lopen gehad, de tweede keer nadat we eventjes eropuit waren geweest (jasje passen, iets eten).
Vandaag waren we aan het begin van de middag bij mijn moeder, een uurtje. Hij begroet dan iedereen blij, is vrolijk, maar voor zijn doen een te makkelijk hondje. Je merkt amper dat hij er is, dat is niet Moos.
Het is vanaf daar zo'n 15 min lopen naar huis, en na een uurtje bij mijn moeder (waar hij toch wel 'uit zijn dak gaat') ging dat moeizaam.
Eerste stukje ging nog goed, daarna gaat zijn staart halfstok hangen en gaat hij steeds moeizamer (trager ook) lopen. Ik ging me op een gegeven moment afvragen of hij het nog wel zou redden tot thuis, en heb hem toen even gedragen.
Op het grasveldje om de hoek weer neergezet, waar meneertje bedenkt even een sprintje te gaan trekken
Ik heb hem afgekapt, en dat was maar goed ook, want binnen 2 minuten liep hij weer belabberd. Domme Moosie

Morgen zijn we voor het avondeten bij mijn vader, zijn mandje gaat mee, en ik hoop dat ik hem dan rustig genoeg kan houden, en vooral dat hij door zijn mandje zelf die echte rust kan vinden, en dat het dan verder geen consequenties heeft.
Ik kan ook wel niet gaan, maar dat gaat dan weer helemaal tegen het idee van "Moos laten genieten" in. Juist dit soort dingetjes leeft hij voor, en hij geniet op het moment zelf ook zo, ook al is hij rustiger, hij wil het allemaal nog wel zo graag. Een halve kluizenaar van hem maken is wel het laatste wat hij zou willen.
Mannetje, mannetje toch!

Heel veel sterkte Marloes, mijn woorden zijn op een gegeven moment gewoon op. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Ik denk meerdere keer per dan aan jullie.

Moos schreef:Ik ben toch wel heel erg bang dat hij weer permanent iets ingeleverd heeft, qua wat hij aankan voordat hij moeite krijgt met lopen, of qua moeheid instort...
Hij heeft natuurlijk afgelopen weekend 2 dagen achter elkaar problemen met lopen gehad, de tweede keer nadat we eventjes eropuit waren geweest (jasje passen, iets eten).
Vandaag waren we aan het begin van de middag bij mijn moeder, een uurtje. Hij begroet dan iedereen blij, is vrolijk, maar voor zijn doen een te makkelijk hondje. Je merkt amper dat hij er is, dat is niet Moos.
Het is vanaf daar zo'n 15 min lopen naar huis, en na een uurtje bij mijn moeder (waar hij toch wel 'uit zijn dak gaat') ging dat moeizaam.
Eerste stukje ging nog goed, daarna gaat zijn staart halfstok hangen en gaat hij steeds moeizamer (trager ook) lopen. Ik ging me op een gegeven moment afvragen of hij het nog wel zou redden tot thuis, en heb hem toen even gedragen.
Op het grasveldje om de hoek weer neergezet, waar meneertje bedenkt even een sprintje te gaan trekken
Ik heb hem afgekapt, en dat was maar goed ook, want binnen 2 minuten liep hij weer belabberd. Domme Moosie

Morgen zijn we voor het avondeten bij mijn vader, zijn mandje gaat mee, en ik hoop dat ik hem dan rustig genoeg kan houden, en vooral dat hij door zijn mandje zelf die echte rust kan vinden, en dat het dan verder geen consequenties heeft.
Ik kan ook wel niet gaan, maar dat gaat dan weer helemaal tegen het idee van "Moos laten genieten" in. Juist dit soort dingetjes leeft hij voor, en hij geniet op het moment zelf ook zo, ook al is hij rustiger, hij wil het allemaal nog wel zo graag. Een halve kluizenaar van hem maken is wel het laatste wat hij zou willen.
Mannetje, mannetje toch!

Meid toch... Al die zorgen...
Ik zou gewoon gaan hoor, naar je vader. Ook voor jou goed om er uit te zijn. Het geeft afleiding. Als je nu thuis blijft zit je misschien helemaal verdrietig te wezen (wat heel logisch is natuurlijk!) en dat voelt Moos natuurlijk ook. Een knuffel maar weer...

Moon schreef: Meid toch... Al die zorgen...
Ik zou gewoon gaan hoor, naar je vader. Ook voor jou goed om er uit te zijn. Het geeft afleiding. Als je nu thuis blijft zit je misschien helemaal verdrietig te wezen (wat heel logisch is natuurlijk!) en dat voelt Moos natuurlijk ook. Een knuffel maar weer...

We gaan ook gewoon hoor Voor mij en voor Moos het beste. Als hij dit soort dingetje niet meer 'mag' dan is het einde zoek zeg maar....
Wel hebben we vanochtend alleen een blokje omgedaan, ook nog een lange wandeling vandaag doen we dan maar weer niet.

En van die pijnstilling merk ik nog steeds geen snars Vannacht heeft hij ook weer gewoon liggen smakken.

Ik denk dat de pijnstilling wel iets gaat doen, maar het zal toch wel even duren denk ik voordat er een spiegel is opgebouwd

Ik hoop dat jullie vanavond toch een leuke avond hebben.

Hoe is het gegaan (gisterenavond) en merk je al iets van de pijnstillers?

Moon schreef:Hoe is het gegaan (gisterenavond) en merk je al iets van de pijnstillers?

Gisterenavond is redelijk gegaan. Hij heeft het wel min of meer naar zijn zin en begroet mensen blij, maar allemaal te mat voor Moos zijn doen. Moos was vroeger van de permanente ongedwongen pretbek, en die heeft hij nu heel vaak niet meer. Gisteren dus ook niet. Hij geniet wel een beetje, maar zoals wij doen met 38.5 graad koorts bij wijze van spreken. Het is het gewoon niet helemaal, of nou ja, eerder helemaal niet....

Vannacht ben ik vanaf 5 uur met hem in de weer geweest. Smakken, smakken, onrustig. Hij wilde op het balkon, maar toch maar niet, toch maar wel, toch maar niet.
Ik heb hem toen een koekje gegeven, soms is hij misselijk van een lege maag, maar dat kwam er net zo hard weer uit.
Ik weer naar bed met de hondjes, maar Moos kon haast niet gaan liggen van ellende. Dus maar naar buiten, rondje gelopen, maar niks spugen of diaree.
Maar weer naar bed dus, maar dat was nog steeds geen doen want elke keer als hij ging liggen schoot hij weer omhoog. Uiteindelijk is hij languit op zijn rug in het midden van het bed gaan liggen (hele aparte positie lag hij, waarbij ik hem met een arm moest ondersteuen omdat hij anders omrolde) en toen leek het redelijk te gaan. Ik heb hem rond 6:30 zijn rimadyl voor die dag maar alvast gegeven, en toen is hij eindelijk weer in slaap gevallen.
Wat dat nou was? Buikpijn of iets. zenuwpijn die hem laat smakken, ik weet het niet. Hij heeft gisteren aan het einde van de ochtend eenmalig diaree gehad, maar dat was daarna ook weer over.
Maag- en darmklachten horen overigens ook bij mitochondriale ziektes.

Vanochtend was hij nog steeds wat suffig, maar Linda en Bram en Yvette, Jeroen, Sita en Taro kwamen later op de dag wandelen en daar fleurde hij enorm van op.
Hij heeft echt een topmiddag gehad; ook gerend door het zand (waar hij dan wel soms struikelt, maar dat maakt hem dan niks uit), echt weer een ouderwetste pretbek. Hij is dan wel sneller moe dan vroeger, blijft braaf in zijn wagentje zitten en ging er ook ongeveer in liggen slapen in een restaurantje later. Maar hij heeft echt genoten! En na al die nare dagen van de laatste tijd ben ik daar wel heel blij mee!

Of dat door de rimadyl komt is nog even afwachten, want dit soort dagen heeft hij sowieso wel vaker natuurlijk, en hij is nu in een coma gestort.
Na gisterenavond zat ik er echt eventjes doorheen. "dit kan zo niet meer" spookte al een beetje door mijn hoofd...
Maar deze goede middag pakt niemand hem (ons) meer af

Dat getob zoals vannacht; waardeloos is dat, vooral omdat je geen idee hebt waar hij nou eigenlijk last van heeft .

Wel heerlijk dat er zo'n fijne middag tegenover staat en dat hij gisterenavond toch genoten heeft (ondanks dat het niet op de gewone 'Moos-manier' ging..

Ik hoop dat je op die momenten toch zelf ook kunt genieten en die loodzware zorgen een beetje kunt vergeten...
Wel een fijn idee dat een hond in het heden leeft en niet denkt -als het goed gaat- wanneer krijg ik weer last

Moon schreef:Dat getob zoals vannacht; waardeloos is dat, vooral omdat je geen idee hebt waar hij nou eigenlijk last van heeft .

Ja, konden ze maar praten dan he?
Hij wist echt niet waar hij het zoeken moest, de ziel...Maar gelukkig trok dat toch weer bij.

Wel heerlijk dat er zo'n fijne middag tegenover staat en dat hij gisterenavond toch genoten heeft (ondanks dat het niet op de gewone 'Moos-manier' ging..

Ik hoop dat je op die momenten toch zelf ook kunt genieten en die loodzware zorgen een beetje kunt vergeten...
Wel een fijn idee dat een hond in het heden leeft en niet denkt -als het goed gaat- wanneer krijg ik weer last

Ik zit echt nog na te genieten van vanmiddag, en als het goed is heeft Linda hele mooie foto's gemaakt Ook daarom was vanmiddag zo'n cadeautje, Moos even met zijn ouderwetste pretbek op de foto.
Na hoe hij gisteren was, na al die slechte dagen van de laatste tijd, was ik echt heel erg verdrietig. Die beslissing waar ik zo graag nog niet aan wil denken kwam echt wel even om de hoek kijken.
Om hem dan, na zo'n slechte nacht/ochtend, toch weer ouderwets te zien genieten, dat 'geeft de burger toch weer wat moed'.

Moos schreef:

Moon schreef:Dat getob zoals vannacht; waardeloos is dat, vooral omdat je geen idee hebt waar hij nou eigenlijk last van heeft .

Ja, konden ze maar praten dan he?
Hij wist echt niet waar hij het zoeken moest, de ziel...Maar gelukkig trok dat toch weer bij.

Wel heerlijk dat er zo'n fijne middag tegenover staat en dat hij gisterenavond toch genoten heeft (ondanks dat het niet op de gewone 'Moos-manier' ging..

Ik hoop dat je op die momenten toch zelf ook kunt genieten en die loodzware zorgen een beetje kunt vergeten...
Wel een fijn idee dat een hond in het heden leeft en niet denkt -als het goed gaat- wanneer krijg ik weer last

Ik zit echt nog na te genieten van vanmiddag, en als het goed is heeft Linda hele mooie foto's gemaakt Ook daarom was vanmiddag zo'n cadeautje, Moos even met zijn ouderwetste pretbek op de foto.
Na hoe hij gisteren was, na al die slechte dagen van de laatste tijd, was ik echt heel erg verdrietig. Die beslissing waar ik zo graag nog niet aan wil denken kwam echt wel even om de hoek kijken.
Om hem dan, na zo'n slechte nacht/ochtend, toch weer ouderwets te zien genieten, dat 'geeft de burger toch weer wat moed'.

Tja vooral 's nachts voel je je dan zo alleen.. Dan gaat er natuurlijk vanalles door je heen. Ik ben echt blij dat je zo'n fijne middag hebt gehad;met echte hondenliefhebbers kun je dan ook zo lekker je zorgen delen hè

Marloes, ik ben altijd tot heel laat, of heel vroeg op het forum. Als je ff wat kwijt wilt, kom gerust hoor....

thom schreef:Marloes, ik ben altijd tot heel laat, of heel vroeg op het forum. Als je ff wat kwijt wilt, kom gerust hoor....

je draait inderdaad de graveyard shifts hier op het forum. Maar het kan heel fijn zijn om op rare tijdstippen gehoor te vinden.

pooh schreef:

thom schreef:Marloes, ik ben altijd tot heel laat, of heel vroeg op het forum. Als je ff wat kwijt wilt, kom gerust hoor....

je draait inderdaad de graveyard shifts hier op het forum. Maar het kan heel fijn zijn om op rare tijdstippen gehoor te vinden.

Was altijd al gek op de nachtdienst...

Da's lief aangeboden, zal ik onthouden!
Ik ben zelf alleen nooit zo van de nachtelijke uurtjes op de computer.

Moosiemoos is nog redelijk gesloopt van gisteren, schaapie (maar wat was dat genieten!). Hij heeft vanochtend meer in zijn wagentje gezeten dan gelopen en na een krap uurtje lopen heb ik het ook maar voor gezien gehouden. Saar vindt er toch niet zoveel aan, broer in de wagen. Dan loopt ze grotendeels vlak voor me, of vlak achter me mee.

Het enige wat ik kan doen voor je is je een knuffel geven.
Ik denk vaak aan jullie.

Dank je Ariane, dat vind ik erg lief van je.

Ik ben een weekje weg (ik denk, ik meld het maar even ).
Hou je goed ondertussen en vooral Moos natuurlijk!

Ik weet ook niet wat ik moet zeggen behalve sterkte en dat ik het allemaal meelees

Ari@ne schreef:Het enige wat ik kan doen voor je is je een knuffel geven.
Ik denk vaak aan jullie.

En ik sluit me graag bij Ariane aan.
Ik vind het zo ellendig en inverdrietig voor zowel Moos als jou, waarom toch...

Een dikke knuffel voor jullie allemaal.

Ik vind het vreselijk voor Moos en jou. Heel veel sterkte gewenst

Dank jullie wel voor de lieve, meelevende, woorden.
Dat doet me echt heel erg veel, en het feit dat ik hier mijn hart kan luchten en dat mensen zo meeleven scheelt echt heel veel in de hele situatie

Wat ontzettend naar allemaal zeg!! Ontzettend veel sterkte hiermee!

Let je wel op dat rimadyl zelf ook gemakkelijk bijwerkingen kan geven? Hier twee keer gebruikt en twee keer slecht bevallen. Boris ging er heel ontrustig van slapen en werd drukker en Bo die had last van af en toe plotselinge uitval van haar achterhand. Rug was goed, maar heupen zijn slecht. Dus toen op de rimadyl gezet en ze bleef maar achteruit gaan. Rimadyl weg en sindsdien (nu alweer een jaar) heeft ze nergens meer last van

Misschien dat je hier helemaal niets aan hebt, maar rimadyl kan dus bijwerkingen geven. Zelf ga ik het niet meer gebruiken denk ik. Hier pak ik naar metacam. Veel gemakkelijker te doseren (vloeibaar) naar gewicht, je spuit het zo in de bek en nog geen last van bijwerkingen gehad (boris gebruikt het al 4 jaar

ik lees het nu pas, wat enorm triest.
wens je heel veel sterkte.

Even een kleine update:

Ik ben er ondertussen achter dat Moos al vrij ver in het proces zit van de neuropathie
De volgende (en laatste) 'stap' is dat zijn hart, darmen en blaas mee gaan doen. Hij vertoont daar nu verder nog helemaal geen tekenen van dus ik hoop dat dat nog wel lang op zich laat wachten.

De rimadyl doet niks, maar dat schijnt ook niet onlogisch te zijn bij zenuwpijn, en er is sinds kort wel medicatie die ook voorgeschreven wordt bij zenuwpijn bij honden, dus daar ben ik nu in overleg met de neuroloog mee zodat we dat kunnen gaan proberen. Dat werkt ook niet altijd, maar wel veel vaker dan pijnstilling als rimadyl.