Moderator: moderatorteam
Het is ook de bedoeling dat ik hem op de hoogte houd, dus dat doe ik dan zeker inderdaad.ranetje schreef:Veel meer dan stug volhouden kan je ook niet
Als er na een aantal dagen geen verschil te merken is misschien maar weer even contact opnemen met oom dokter
Sinds ik hem niet meer 'dwing' om uren mee te lopen is hij eigenlijk nooit echt heel duidelijk niet ontspannen zeg maar. Toen we nog niet met het wagentje liepen was hij wel vaak onrustig, kon geen ligplek vinden etc.Baily schreef:Als je pijn hebt, en die pijn is ineens weg, dan is het vaak juist zo dat je ineens doodmoe bent. Is het ook niet zo dat hij wel meer ontspannen is? Slapen en moe zijn zegt misschien niet zoveel over pijn hebben of niet. Het zal denk ik niet zo zijn dat hij van de Rimadyl ineens veel actiever wordt. Maar misschien meer ontspannen omdat de pijn weg is.
Meid toch... Al die zorgen...Moos schreef:Ik ben toch wel heel erg bang dat hij weer permanent iets ingeleverd heeft, qua wat hij aankan voordat hij moeite krijgt met lopen, of qua moeheid instort...
Hij heeft natuurlijk afgelopen weekend 2 dagen achter elkaar problemen met lopen gehad, de tweede keer nadat we eventjes eropuit waren geweest (jasje passen, iets eten).
Vandaag waren we aan het begin van de middag bij mijn moeder, een uurtje. Hij begroet dan iedereen blij, is vrolijk, maar voor zijn doen een te makkelijk hondje. Je merkt amper dat hij er is, dat is niet Moos.
Het is vanaf daar zo'n 15 min lopen naar huis, en na een uurtje bij mijn moeder (waar hij toch wel 'uit zijn dak gaat') ging dat moeizaam.
Eerste stukje ging nog goed, daarna gaat zijn staart halfstok hangen en gaat hij steeds moeizamer (trager ook) lopen. Ik ging me op een gegeven moment afvragen of hij het nog wel zou redden tot thuis, en heb hem toen even gedragen.
Op het grasveldje om de hoek weer neergezet, waar meneertje bedenkt even een sprintje te gaan trekken
Ik heb hem afgekapt, en dat was maar goed ook, want binnen 2 minuten liep hij weer belabberd. Domme Moosie
Morgen zijn we voor het avondeten bij mijn vader, zijn mandje gaat mee, en ik hoop dat ik hem dan rustig genoeg kan houden, en vooral dat hij door zijn mandje zelf die echte rust kan vinden, en dat het dan verder geen consequenties heeft.
Ik kan ook wel niet gaan, maar dat gaat dan weer helemaal tegen het idee van "Moos laten genieten" in. Juist dit soort dingetjes leeft hij voor, en hij geniet op het moment zelf ook zo, ook al is hij rustiger, hij wil het allemaal nog wel zo graag. Een halve kluizenaar van hem maken is wel het laatste wat hij zou willen.
Mannetje, mannetje toch!
We gaan ook gewoon hoorMoon schreef: Meid toch... Al die zorgen...
Ik zou gewoon gaan hoor, naar je vader. Ook voor jou goed om er uit te zijn. Het geeft afleiding. Als je nu thuis blijft zit je misschien helemaal verdrietig te wezen (wat heel logisch is natuurlijk!) en dat voelt Moos natuurlijk ook. Een knuffel maar weer...
Voor mij en voor Moos het beste. Als hij dit soort dingetje niet meer 'mag' dan is het einde zoek zeg maar....
Vannacht heeft hij ook weer gewoon liggen smakken.
Gisterenavond is redelijk gegaan. Hij heeft het wel min of meer naar zijn zin en begroet mensen blij, maar allemaal te mat voor Moos zijn doen. Moos was vroeger van de permanente ongedwongen pretbek, en die heeft hij nu heel vaak niet meer. Gisteren dus ook niet. Hij geniet wel een beetje, maar zoals wij doen met 38.5 graad koorts bij wijze van spreken. Het is het gewoon niet helemaal, of nou ja, eerder helemaal niet....Moon schreef:Hoe is het gegaan (gisterenavond) en merk je al iets van de pijnstillers?
. Ja, konden ze maar praten dan he?Moon schreef:Dat getob zoals vannacht; waardeloos is dat, vooral omdat je geen idee hebt waar hij nou eigenlijk last van heeft
Ik zit echt nog na te genieten van vanmiddag, en als het goed is heeft Linda hele mooie foto's gemaaktWel heerlijk dat er zo'n fijne middag tegenover staat en dat hij gisterenavond toch genoten heeft (ondanks dat het niet op de gewone 'Moos-manier' ging..
Ik hoop dat je op die momenten toch zelf ook kunt genieten en die loodzware zorgen een beetje kunt vergeten...
Wel een fijn idee dat een hond in het heden leeft en niet denkt -als het goed gaat- wanneer krijg ik weer last
Ook daarom was vanmiddag zo'n cadeautje, Moos even met zijn ouderwetste pretbek op de foto. Tja vooral 's nachts voel je je dan zo alleen.. Dan gaat er natuurlijk vanalles door je heen. Ik ben echt blij dat je zo'n fijne middag hebt gehad;met echte hondenliefhebbers kun je dan ook zo lekker je zorgen delen hèMoos schreef:Ja, konden ze maar praten dan he?Moon schreef:Dat getob zoals vannacht; waardeloos is dat, vooral omdat je geen idee hebt waar hij nou eigenlijk last van heeft
Hij wist echt niet waar hij het zoeken moest, de ziel...Maar gelukkig trok dat toch weer bij.
Ik zit echt nog na te genieten van vanmiddag, en als het goed is heeft Linda hele mooie foto's gemaaktWel heerlijk dat er zo'n fijne middag tegenover staat en dat hij gisterenavond toch genoten heeft (ondanks dat het niet op de gewone 'Moos-manier' ging..
Ik hoop dat je op die momenten toch zelf ook kunt genieten en die loodzware zorgen een beetje kunt vergeten...
Wel een fijn idee dat een hond in het heden leeft en niet denkt -als het goed gaat- wanneer krijg ik weer last
Na hoe hij gisteren was, na al die slechte dagen van de laatste tijd, was ik echt heel erg verdrietig. Die beslissing waar ik zo graag nog niet aan wil denken kwam echt wel even om de hoek kijken.
Om hem dan, na zo'n slechte nacht/ochtend, toch weer ouderwets te zien genieten, dat 'geeft de burger toch weer wat moed'.
Was altijd al gek op de nachtdienst...pooh schreef:je draait inderdaad de graveyard shifts hier op het forum. Maar het kan heel fijn zijn om op rare tijdstippen gehoor te vinden.thom schreef:Marloes, ik ben altijd tot heel laat, of heel vroeg op het forum. Als je ff wat kwijt wilt, kom gerust hoor....
Een dikke knuffel voor jullie allemaal.
