Het is allemaal best leuk hoor, vooral de vooruitzichten. Maar ik ben misschien wel wat te perfectionistisch. Hadden het allemaal mooi gepland. Nilo zou dit najaar een dekking doen en daarvan zou een teefje naar ons gaan. Mooie combinatie, goede timing, helemaal prima! In de tussentijd kwam Nora te overlijden, wat behoorlijk impact maakte op Nilo en nog steeds is hij er behoorlijk ondersteboven van. Maar toch, er was een nieuwe pup op komst dus nog even volhouden, dachten we. Totdat de fokker besloot de dekking uit te stellen naar volgend voorjaar
Helemaal prima natuurlijk, voor de dekking maakt het niets uit en ze had er een goede reden voor, maar voor ons komt het wel even heel ongelegen. Nilo vind het écht niet leuk zo als enige hond in dit huishouden, hij voelt zich gewoon niet prettig. Ofwel, besloten dat het geen pup van Nilo zou worden omdat we niet zo lang willen wachten.En dan..dan zoek je verder. En kom je er achter dat je misschien wel te veel weet en te perfectionistisch bent
Toen ik Nilo kocht wist ik niet veel van Tollers. Ik had me ingelezen over hun karakter en gekeken op welke gezondheidsproblemen getest moet worden en op basis daarvan contact opgenomen met een fokker en op de wachtlijst geplaatst voor een reu, waarbij mijn enige "eis" was dat ik een werklustig hondje wou. Nu is dat gelukt, en meer dan dat zelfs want meneer is ook nog eens helemaal gezond en doet het goed op shows dus zit goed in elkaar! Daardoor stel ik nu meer eisen aan een volgende pup, wat soms best lastig is. Ik heb ondertussen aardig wat narigheid gezien in het ras, zowel qua karakter als gezondheid en weet aardig welke lijnen ik daarvoor niet moet hebben. Maar dan nog blijven er heel veel over die wel voldoen! Nu moet het weer een pup worden met een gezonde dosis werklust, maar daarnaast wil ik toch ook wel weer showen met de toekomstige pup dus dat telt nu ook mee. Tot nu toe twee fokkers gemaild, beiden in het buitenland. Eentje verwacht in Oktober al een nestje, veel sneller dan wat ik verwachtte! Ben dan ook bang dat we daar maar laag op de wachtlijst komen te staan maar wil het toch proberen. En daarnaast staan we op de lijst voor een pup uit Denemarken, ook een erg mooie combinatie! Gepland voor December/Januari maar ook daar werd aangegeven dat er al aardig wat mensen op de wachtlijst staan. En dat is dan wel enigzins balen hoor, dat er nu zo'n haast bij is. Voor mezelf had ik rustig een half jaar of nog langer kunnen wachten, maar Nilo is nu echt niet heel vrolijk en als ik zie hoe hij opfleurt als er andere (bekende) honden hier in huis zijn of ze samen mogen wandelen, kies ik er toch voor om hopelijk dit jaar of begin volgend jaar al een pup te willen.
Herkennen jullie dat? Dat de aanschaf van een tweede pup eigenlijk veel lastiger is dan de eerste, of ligt dat aan mij?
.
In het gunstigste geval he, want dan nog kan er van alles mis gaan. Dat risico is me iets te groot dus, omdat er verder nog niets gepland staat met Nilo.
Nee, wat ik bedoelde is dat sommige mensen dit gedrag kunnen negeren, waardoor het misschien ook wel minder word. Wellicht is dat ook een goede aanpak hoor, maar ik ben daar niet zo goed in. En omdat een nieuwe pup toch al in de planning stond, dan maar ietsje eerder. Qua rangorde richting mee denk ik dat het wel meevalt. Hij is juist heel aanhankelijk naar mij toe en zoekt regelmatig steun. En toch lijkt er iets te missen, de communicatie met een andere hond denk ik.
