's Avonds wilde hij nog wel mee wandelen. Hij liep niet hard, maar op zich ging het wel. Hij heeft ook nog goed gegeten.
Maandagochtend wilde hij ook nog mee wandelen, maar het leek me beter om hem thuis te laten. Eerst de andere twee uitgelaten en toen met Bodhi eventjes naar buiten gegaan. Hij wilde niet lopen, maar toen er een andere hond aankwam heeft hij toch een plas gedaan. Daarna ging hij er weer bij zitten. Later die dag begon hij door z'n voorpoten te zakken. Aangezien ik met Bodhi vaker bij de dierenarts heb gestaan en er dan niks aan de hand bleek te zijn heb ik niet meteen gebeld. Ik wilde het eerst even aankijken. Maandagavond heeft hij ook nog wat gegeten. Het ging niet meer van harte, maar toch.
Dinsdag wilde hij niet meer lopen. Als hij z'n poot optilde om te plassen viel hij zo plat op z'n kin. Om half 3 heb ik de dierenarts gebeld. Mijn eigen dierenarts had woensdag pas weer dienst en omdat Bodhi geen pijn leek te hebben besloot ik te wachten tot woensdag. Dinsdagavond heeft Bodhi met veel moeite nog geplast en gepoept en een klein beetje gegeten.
Gistermiddag naar de da. Die snapte er helemaal niks van. Hij heeft Bodhi grondig onderzocht. Z'n poten, alle wervels, heupen, nek. Bodhi vond het allemaal prima en gaf geen pijn aan.
Hij heeft Bodhi een injectie gegeven met een onstekingsremmer, want als het een nekhernia zou zijn, zou hij hier heel hard van op moeten knappen, zo niet moest ik vanochtend weer bellen en zouden we vandaag foto's gaan maken. Vanochtend was er geen enkele verbetering. Hij ligt zo slap als een vaatdoek in mijn armen. Wel heeft hij nog geplast en gepoept. Gek genoeg in zijn blik ook heel helder en hij is net zo alert als anders. Hij maakt niet echt een zieke indruk. Het meest vreemde aan dit verhaal is het volgende: sinds hij dit heeft blaft hij heel raar. Een heel hoog, zacht blafje. Net alsof hij bijna geen kracht heeft om te blaffen.
Maar goed, op dit moment ligt Bodhi bij de da aan het infuus in afwachting van een bloedonderzoek en foto's. Ikzelf ben eigenlijk al sinds vanochtend vroeg behoorlijk over de rooie. Ik loop te janken en het zit me allemaal helemaal niet lekker, en natuurlijk spijt dat ik niet maandag de da al heb gebeld.
Maar nu het volgende: Sinds gisteravond loopt Mikey mank. Mijn zoontje zei: Mikey is gistermorgen heel hard tegen mijn been gebotst en hij piepte toen ook. Dus ik maakte me daar niet zo'n zorgen over. Eerst Bodhi klaar en als Mikey dan nog mankt, gaan we met hem nog naar de da. Maar nu loop ik net buiten en er komt een hondje aan lopen. Mikey begint te blaffen..... klinkt dat blaffen nou niet net zo raar als wanneer Bodhi blaft
Ik zit hier nu helemaal gek te worden en trek het echt niet meer. Ik heb dit de dierenarts net meteen gemaild, ben nu echt niet in staat om te bellen.
Mikey loopt anders dan Bodhi, Bodhi is gewoon echt de hele coordinatie kwijt en dat heeft Mikey (nog) niet. Ik heb Mikey nog niet door z'n poten zien zakken, maar zit er eigenlijk op te wachten dat dat gebeurd
Ik moet nu eerst de foto's en bloeduitslag van vanmiddag afwachten. Maar stiekem heb ik één grote angst: sinds anderhalf jaar voer ik rauw, barf. Alle kleine probleempjes die ze hadden zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Maar dit zou toch niet het gevolg kunnen zijn van een tekort of teveel van iets in hun voeding?
TARAK
