Ik moet het gewoon even ergens kwijt. Zit te trillen van woede. Ik heb dit nog nooit meegemaakt: ik loop op mijn gemakje op het duinpad achter ons huis waar honden los mogen. Opeens komt er een Duitse Herder op Lara afgestormd en Lara gaat op de grond liggen uit onderdanigheid. Herder gaat met poot op Lara staan en Lara piept. Lara is een aansteller, helemaal waar, maar ik vraag vriendelijk aan de twee mannen of zij hun herder even vast kunnen houden tot dat ik ben langs gelopen. Ik word uitgelachen en dit is echt waar! Zo asociaal. Opeens begint de hond Lara nog erger te domineren door haar in haar hals vast te pakken. Lara wordt hierop bang en rent weg. De herder rent er achter aan (voor hem was het op dat moment een spelletje, denk ik, want hij was op zich niet vals) en ze rennen richting de weg, de hoek om. En ik hoor Lara constant piepen van angst, omdat de herder sneller is en haar steeds vastpakt in zijn bek. Het begon nu echt te lijken op een jaag-spelletje van de herder. Lara rent richting een hele drukke weg (een weg net vanaf de snelweg, dus auto's rijden nog erg hard). Ik rende de honden achterna en bleef mijn hondjes naam roepen: LARA, LARA!! Die mannen stonden me uit te lachen (een vriendinnetje was erbij en die heeft dat gehoord). Ik hoorde niets meer en had blinde paniek. Normaal ben ik binnen 1 seconde rennen buiten adem, maar nu rende ik zowat een kilometer superhard puur op adrenaline. Ik was aan het huilen en schreeuwen en het duurde zo lang en het moment dat ze om de hoek verdwenen, zal ik nooit vergeten. Ik was niet bang dat de hond Lara wat zou aandoen, omdat ik wist dat de hond op zich niet vals was, maar ik was zo bang voor de autoweg en wat ik zou aantreffen als ik de hoek om zou rennen.
Mijn grootste geluk is geweest: een paar hekken van bouwvakkers die op de hoek van de weg stonden, waardoor de honden niet verder konden rennen. En ik stond iedere dag in mezelf te schelden op die hekken, omdat ik het irritant vond dat ze er stonden! En nu zijn ze de redding geweest, want als die hekken er niet hadden gestaan, waren de honden de straat opgerend, want ik had ze nooit op tijd kunnen pakken. Die herder was zo ongelooflijk snel en Lara ook. En op dat moment was die weg zo verschrikkelijk druk, dat ze het nooit hadden gehaald. En het erge is nog dat hun eigen hond ook richting de weg rende en dat ze gewoon mij stonden uit te lachen en na stonden te doen. Ik schreeuwde natuurlijk: LARA LARA. En dat deden ze na

terwijl op dat moment hun eigen hond en mijn hondje keihard richting de weg renden.
Ik heb zo een pijn in mijn hart. Ik blijf maar denken wat er had kunnen gebeuren. Ik moet er niet aan denken dat ik haar kwijt was geweest. Mijn kind. Ze ligt nu heel zielig in een hoekje en komt gelukkig een beetje uit haar shock. Ze heeft ook langs mijn vriendins armen geplast, want die pakte haar vast toen ik de herder beet had. Ze was zo intens bang en dit is nog nooit eerder gebeurd! Wijze les: voortaan Lara vasthouden op het duinpad. Het is niet anders. Die jongens leer je toch niets, die zaten mij recht in mijn gezicht uit te lachen. Ik voel me echt vernederd... En Lara heeft gelijk weer een 'traumaatje' erbij en is weer het beduuste, zielige hondje van vroeger. Morgen maar een dagje rust en vertrouwen weer opbouwen.
Sorry voor mijn lange verhaal, maar ik wilde het hier even kwijt.