Ik zou niet eens weten dat het een ingescheurde nagel is waarschijnlijk. Heb ook geen idee hoe dat er uit ziet. Denk dat ik eerst aan iemand zou vragen of hij weet wat het is. Ben ik daardoor niet gerustgesteld, dan ga ik naar de dierenarts. Bram had een tijdje geleden een hotspot. Kijk, daar heb ik dan weleens van gehoord, vraag het nog even na en zoek op wat ik er mee moet. Dat doe ik dan, en is het niet na een paar dagen een heel stuk beter, dan was ik alsnog gegaan.MARC_S schreef: Maar zou jij ook met een gescheurde nagel naar de DA gaan? Ik kijk altijd naar mezelf. Als ik zelf naar de dokter zou moeten dan gaat mijn hond ook. Ik hoef echter niet als ik met een hamer op mijn duim sla en daarmee mijn nagel breek. Wel ging ik toen mijn vinger in de staafmikser had gezeten omdat ik het bloeden niet gestopt kreeg. Dan zou ik met de hond dus ook gegaan zijn![]()
Ik denk ook wel dat het ermee te maken heeft dat ik al zo vaak voor niks ben gegaan toen ik net een hond had. Dat leer je wel af op een gegeven moment
Of ik zelf ga met een gebroken nagel, nou nee. Ik ben nogal van de kleine ongelukjes. Maar daarvan weet ik zelf heel goed hoe het voelt. Gaat er iets enorm zweren of verga ik van de pijn, dan zou ik wel naar de huisarts gaan. Bram kan ik niet vragen hoe het voelt.
Ik ben niet vaak voor niks gegaan met Bram. Die zogenaamde kies was een giller natuurlijk, en verder ben ik een keer geweest voor een wel erg hardnekkige voorhuidontsteking, twee keer voor bijtwonden, een keer voor een ontstoken oog en een keer voor z'n rug. Voor een hond van vier vind ik dat reuze meevallen eigenlijk. Okay, het is heel wat vaker dan ik zelf naar de huisarts ga. Maar dat heeft alles te maken met zelf voelen of het serieus is of niet.
Bij Jamey zou ik behoorlijk alert zijn op manken, omdat er wel vaker iets is en er nooit uitgevonden is wat er aan de hand is. Of ik moet er naast zitten hoor.









