Het is ook vaag..... de klachten zijn vaag, de oorzaak is vaag.
Geen van de artsen die ik heb gesproken, en dat zijn er dus best wat ondertussen, legt de link tussen verhoogde pijnstilling en dit gedrag.
Ik zelf sluit het absoluut niet uit.
Ze krijgt nu dus ook geen volle dosis meer, maar 3/4 (precies overal tussenin) en we kijken hoe dit gaat.
Een hersentumor is nog steeds niet uitgesloten. Mijn dierenarts zegt dat het mogelijk is, de arts van vanmorgen zegt dat over het verloop van één jaar wel verslechtering gezien had moeten worden, zélfs bij een langzaam groeiende tumor.
Hierover zijn dus ook de meningen verdeeld.
De holistisch zegt dat het vanuit haar nek komt en dat ze daardoor knetterende koppijn heeft. Gedragstherapeut zegt dat het zeker geen gedragsprobleem is en daarvan ben ik zelf ook overtuigd.
Bloedonderzoek is prima, nierfunctie, leverfunctie, calcium (is vaak verhoogd bij tumoren), allemaal goed in orde.
We weten het dus stomweg niet

de artsen weten het eigenlijk ook niet. Tenminste, dat is wat ik uit alles op maak.
De ene arts zegt scan, de ander zegt dat het absoluut onnodig is.
Op het moment gaat het alweer een week uitstekend met haar. Vrolijk, lief, speels. Maar zo gaat het dus steeds.
We wachten het maar weer af. Kijken of de maagbeschermers toch iets doen (geen idee wat verder, maar ja) en laten haar kraken bij Laarakker. Daar heeft ze het vorige keer 5 maanden prima op gedaan. Ook dat kan toeval geweest zijn..... ik weet het niet.
Het gebeurt te weinig om er een echt patroon in te zien (behalve dat ze alle keren op hoge dosis pijnstiling zat) en ook te weinig en te kort om een arts het te laten zien. Vanmorgen was Kaya uitermate lief en liet alles braaf toe en liep als een speer
