Bloedonderzoek wees niet uit en de dierenarts dacht eigenlijk richting een hersentumor.
Ik zat dus met mijn handen in het haar en kende mijn 'meissie' vaak niet meer terug. Juist Kaya heb ik altijd goed kunnen doorgronden en ik vond het vreselijk dat ik niet wist waarom ze zo deed.
Op aanraden van iemand ben ik naar de kliniek van Erik Laarakker met haar gegaan, een holistische dierenartspraktijk.
Ik kwam terecht bij een dierenarts daar die behalve een holistische opleiding, ook een gedragstherapeute is.
Ik had er weinig vertrouwen in, ben niet zo van het 'holistische' aangezien ik zelf in het alternatieve circuit ook nooit ergens baat bij heb gehad.
Maar goed..... je moet wat en veel alternatieven had ik niet.
Eerst hebben we gepraat en heb ik uitgelegd wat er aan de hand was. Mijn vragen waren of haar gedragsverandering van haar HD afkwam (veel pijn) of dat ze een hersentumor zou hebben.
Ze is toen 'doorgemeten', dat gaat heel vaag met één of andere energiemeter.
Hier kwam uit dat ze wel last had van haar linkerheup, maar niet dusdanig dat dit zo'n gedragsverandering kon geven.
Toen kwam ze bij haar nek en zei dat haar nek totaal niet goed zo, zelfs zo erg dat ze vroeg of Kaya een ernstig ongeluk had gehad. Wat niet het geval was, maar Kaya is wel enorm wild vaak.
Vanuit de nek zou ze vreselijke hoofdpijnen hebben en hierdoor een soort 'black outs'. Er was een vage meting van epilepsie, maar dit kon ook direct samenhangen met de hoofdpijnen.
Erik Laarakker kwam erbij, heeft haar nek gevoeld en zei dat dit inderdaad helemaal niet goed zat. Hij heeft haar flink 'gekraakt'.
Kaya heeft toen ook nog acupunctuur gehad.
Ze moest een maand een tuig om, we kregen homeopatische druppels mee voor haar emotionele toestand, en na een maand weer terugkomen.
En Kaya knapte op, niet zomaar op, maar bijna volledig de oude Kaya kwam weer terug
In die maand tijd, had ze geen enkele aanval of black-out. Ze kreeg haar oude vertrouwde vrolijke ogen weer terug, haar vertrouwde blik
Ze speelde weer met Puchu zonder bij het minste uit d'r slof te schieten.
Ze bleef buiten niet meer wezenloos staan, geen angsten meer.
Vorige week maandag moesten we weer terugkomen en ze zag ook meteen aan Kaya's ogen dat het véél beter ging.
Ze heeft nog een keer acupunctuur gehad en haar heupen nog eens beter bekeken: helaas begint er wel wat spierverlies linksachter op te treden en ze verwacht in de toekomst toch nog wel wat problemen met haar heupen. Voor nu geven we haar Spiersupport erbij om de spieren wat te ondersteunen.
Ze blijft tot nu toe helemaal stabiel. Het is een 'maf' verhaal, waar ik bij aanvang zeer weinig geloof in had, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het gigantsich goed geholpen heeft.
Wel zou ze nog een terugval kunnen krijgen, daar is wel voor gewaarschuwd en dan kunnen we weer terugkomen om te kijken of d'r nek weer verkeerd geschoven is.
Voor nu is het helemaal in orde en hoeven we niet meer voor controle terug.
Ik had de meest afschuwelijke scenario's in mijn hoofd, maar nooit durven hopen dat Kaya hier bovenop zou komen en dat het zoiets 'simpels' zou zijn.
Natuurlijk is het verloop nog afwachten, maar dat ze goed zaten met de diagnose daar heb ik geen twijfel meer over aangezien ze zo positief veranderd is sindsdien.
.Nu kan je die verschrikkelijke gedachten over een tumor voor altijd uit je hoofd bannen 
