Caro. schreef:
Oké, wat zijn de andere problemen?
Haar agressie, dit was al behoorlijk verbeterd heb ik begrepen. Nu heeft ze gister ineens weer twee keer gebeten, maar dat valt te koppelen aan haar evt. suikerziekte en zich niet lekker voelen.
Haar hele gedrag zou daar (deels) aan te koppelen kunnen zijn. Een mens, en naar ik aanneem ook een hond, voelt zich zowel lichamelijk als psychisch totaal niet goed bij een te hoog of laag suikergehalte en ook agressief gedrag kan hieraan gekoppeld zijn.
Dan de artrose. Ik heb hier een hond met ED én HD en in 3 poten flinke artrose en toch heeft deze hond een prima leven dmv voedingssupplementen, de juiste beweging (!!) en evt. pijnstilling.
Natuurlijk snap ik dat ook hier ergens een eind aan komt, maar van wat ik begrepen had kon Max nog dusdanig veel dat dit geen reden zou zijn de hond in te laten slapen.
Over de allergiën heb ik eerder niets meegekregen, maar zijn die niet onder controle te houden dan?
Suikerziekte op zich is meestal goed behandelbaar én haar gedrag zou hier echt mee te maken kunnen hebben.
Dus zou Max suikerziekte hebben en het zou behandeld worden, dan heb je best kans dat de hele hond in alle opzichten met sprongen vooruit gaat.
Zekerheid heb je niet, maar zou het niet de moeite waard zijn om dit te proberen?
Zo hoog zijn die kosten niet, het gaat om een bloedonderzoek en dan pakweg een aantal maanden insuline spuiten (of tabletten) en dan kan je bekijken of ze opknapt of niet.
Zo niet, dan kan je altijd nog 'de beslissing' nemen.
Het lijkt mij, omdat je hoogstwaarschijnlijk een aantal zaken aan elkaar kan koppelen, dat dit echt het proberen waard is.
Max lijdt niet vreselijk op dit moment, dus het is niet oneerlijk naar de hond toe om dit te proberen. Het zijn geen afschuwelijke onderzoeken voor de hond.
Dus voor de hond op zich geen reden om deze kans niet nog te grijpen.
Goed verwoord Caroline, ik ben het hier helemaal mee eens.
Ik kan er nog aan toe voegen uit mijn eigen ervaring met het hebben van suikerziekte dat je hele wezen, je gedrag en je humeur beïnvloed wordt door de schommelingen in je bloedsuikerspiegel.
Niet alleen een hypo is heel vervelend, ook het continu te hoog zitten qua bloedsuiker heeft een enorme invloed op je gemoedstoestand. Ik heb voor ik wist dat mijn alvleesklier helemaal geen insuline meer aanmaakte en ik dus diabetes had een hele tijd erg hoog gezeten qua bloedsuikerspiegel en juist toen was ik niet te genieten, had enorme buien en was totaal onvoorspelbaar in mijn gedrag naar anderen toe.
Dat kan dus bij Max net zo goed aan de orde geweest zijn, dus ze had wel geen hypo als ze beet maar wellicht gewoon een veel te hoog bloedsuikergehalte.
Dat zou ik toch eerst uitgezocht willen hebben.
En wat het overdragen van jullie hond aan een "wildvreemde" betreft begrijp ik niet zo goed dat je dat niet ziet zitten, terwijl je wel de beslissing neemt om de dierenarts het leven van de hond te laten beëindigen.
